17 yaşıma mektup / Kobe

 

“Sevgili 17 yaşındaki ben,

Yarın Lakers hayalin gerçek olduğunda, aile ve arkadaşlarına bir şekilde yatırım yapmanın yolunu bulman gerekecek. Bu kulağa çok basit geliyor ve hatta düşünmeden yapılması gereken bir şey olarak düşünüyor da olabilirsin, ama azıcık daha zaman ayırıp biraz daha düşün.

YATIRIM YAP dedim.

VER demedim.

Açıklayayım.

Kardeşlerine ve arkadaşlarına maddi şeyler vermek doğru karar gibi gözükebilir. Onları seviyorsun ve çocukken her zaman yanındaydılar, o yüzden başarın sayesinde eline ne geçiyorsa onlarla paylaşman en doğru şey gibi geliyor. Onlara ev, araba alıyorsun, tüm faturalarını ödüyorsun. Güzel ve rahat bir hayat yaşamalarını istiyorsun, değil mi?

Ama gün gelecek ve her ne kadar doğru şeyi yaptığını düşünsen de, aslında onları geride tutuyordun.

Onlara ilgilenme sebebinin aslında SENİ daha iyi hissettirdiğini, onları dünyayı umursamaz bir şekilde gülerken görmenin SENİ daha mutlu ettiğini anlayacağın zamanlar gelecek – ve bunun sebebi, senin aşırı derecede bencil olman. Kendini memnun ettiğini hissederken, yavaş yavaş onların hayal ve azimlerini tüketiyordun. Hayatlarına maddi şeyler ekleyip duruyordun ama en değerli hediyelerden mahrum bırakıyordun: bağımsızlık ve gelişim.

Ailenin lideri olmak üzere olduğunu anlaman gerekiyor, ve bu kardeşlerin ve arkadaşların o zaman anlamasa da zor kararlar vermeyi de beraberinde getiriyor.
Geleceklerine yatırım yap, sadece verme.

Başarını, varlığını ve etkini, onları kendi hayalleri ve amaçlarını en iyi şekilde bulabilecekleri pozisyona sokmak için kullan. Onları okullara, iş görüşmelerine sok ve kendi yollarında lider olmalarına yardımcı ol. Onları, seni bu noktaya getiren ve ileri taşıyacak sıkı çalışma ve özveri seviyesine getir.

Sana şu anda bunları yazıyorum ki en kısa zamanda bu sürece başlayabilesin ve o kolaylığa alıştırdığın ve sütten keseceğin kişilere karşı mücadele vermeyesin. Bu alışkanlık ileride sen de dahil herkesten sadece öfke, kızgınlık ve kıskançlık olarak çıkar.

Zaman ilerledikçe, onların bağımsız olarak büyüdüğünü ve kendi hayatlarında, kendi tutkuları olduğunu göreceksin, ve bu da onlarla olan ilişkinin daha iyi olmasıyla sonuçlanacak.

Sana daha yazacağım çok şey olur, ama 17 yaşında sahip olduğun dikkat süresi 2,000 kelimeye yetmez.

Bir dahaki sefer sana yazdığımda, kan ve işin karıştığı mücadelelere de değinebilirim. Sana verebileceğim en önemli tavsiye ise ebeveynlerinin EBEVEYN olarak kalması ve menajerliğe soyunmamaları.

O ilk kontratı imzalamadan önce, ailen için doğru olan, onları güzel bir şekilde yaşatırken senin de işini yükseltebileceğin ve insanları uzun vadeli başarılara sürükleyebileceğin bütçeyi düşün. Bu şekilde, çocuklarının çocukları, ve onların çocukları da zamanı geldiğinde kendi geleceklerine yatırım yapabilir.

Hayatın değişmek üzere ve her şey önüne çok hızlı gelecek. Ama bunu bir başka 9 saatlik antrenman gününden sonra uzanıp anlamak için kendine zaman ver.

Güven bana, işleri başından ayarlamak bugün hala biraz kalan bir sürü gözyaşı ve kalp ağrısını engelleyecek.

Sevgilerimle,

Kobe”

Beni Sorarsan / Gülten Akın

Beni sorarsan,
Kış işte
Kalbin elem günleri geldi
Dünya evlere çekildi, içlere
Sarı yaseminle gül arasında
Dağların mor baharıyla
Sis arasında
Denizle göl arasında
Yanımda kediler kuşlar
Fikrimden dolaşıyorum

Hiçbir iktidarı sevmesem de
Sobanın iktidarında
Çarpışa çarpışa nasılsa
Büyüyebilen kızlar
Uslu, sakin, ölümü bekliyorlar
Yaşlılık
Dev mi oldular başkaları
Üstüne üstüne gelip korkusuz
Güçlerini deniyorlar

Gelde sevme bu adamı ..

Gelde bu adamı sevme..

Dün akşam burada yani Bursa’da konseri vardı Haluk Levent’in. Alan full doluydu. Sonra o üzücü haber geldi Elazığ’dan. Tabi başta bölgeden haberler hızlı gelmiyordu bölgeden. Levent haberi aldı Ahbap ekibinden. Ama o kadar saygılı bir adam ki, gelen kitleye doğrudan konser iptal diyemedi, saygısızlık olacak diye. Çıktı sahneye harika bir açıklama yaptı kitleye. Dedi ki ;

Elazığ’dan kötü haberler aldıklarını belirterek, “Eğer konseri yapamayacak durumda olursak burada otururum, sohbet ederiz. Yine gitmem bir yere, saatlerce muhabbet ederiz. Eğer çok kötü sonuçlarla karşılaşırsak konseri yapmanın hiçbir anlamı kalmaz. Elazığ ve Malatya ‘daki Ahbaplar koordine oldular”

Sonra kulis’e gitti Levent. Bir yarım saat gelişmeleri takip etti. Ve kayıpların haberi geldikçe durumun aciliyetini anladi. Sonra tekrar sahneye geldi Levent. Gayet kibarca bir tonla şöyle dedi:

“Maalesef haberler kötü, hayatını kaybeden dostlarımıza başsağlığı, yaralılarımıza acil şifalar diliyoruz. Ben Ahbap başkanı olarak görevime gideyim” 

Sonra seyirciler Haluk Levent’i “adamsın” sloganları ile alkışlarla gönderdiler sahneden.

Haluk Levent ve Ahbap bir halk kahramanı olma yolunda hızla ilerliyor. Kimse abarttığımı düşünmesin. Levent’in aldığı sorumluluk gerçekten çok ağır. Ahbap ile birlikte artık binlerin onbinlerin umudu o. Üstelik bu meşakkatli işi yaparken bir kere olsun,havaya girip kimseye tepeden bakmadı. Mütevazilik ise onun üstünde duran bir elbise sanki.

Tüm bunların üstüne ne iktidarla ne de muhalefetle aşık atmadı hiç. Üstelik iki tarafta Haluk’u kendi saflarına çekmek için onca çaba sarfederken. Valla ben heykelleştirmelere karşıyım ama eğer dikilecekse onun heykelini diksin bu millet onun arkasından.

İyi ki varsın Haluk Levent..

İçindeyim zamanın / Ahmet Hamdi Tanpınar

Ne içindeyim zamanın,

Ne de büsbütün dışında;

Yekpâre geniş bir ânın

Parçalanmaz akışında.

Bir garip rüyâ rengiyle

Uyuşmuş gibi her şekil,

Rüzgarda uçan tüy bile

Benim kadar hafif değil.

Başım sükûtu öğüten

Uçsuz bucaksız değirmen;

İçim muradına ermiş

Abasız, postsuz bir derviş.

Kökü bende bir sarmaşık

Olmuş dünya sezmekteyim,

Mavi, masmavi bir ışık

Ortasında yüzmekteyim.

(A.HamdiTanpınar)

Ses ve görüntüyü birbirinin üstüne oturtamıyorum bazen..

Günümüzde her ne kadar dış görünüş herşey anlayışı hakimse de, ses tonumuz ve hitabımızda sosyal ilişkilerimizde önemli bir rol oynar. Aslında temelde görüntü ve ses birlikteliği birbirini tamamlayanlardır.

Ses tonu, iletişim bakımından değerlendirildiğinde görüntünün bir tık önünde bulunur. Günlük hayatta iletişimi, insanoğlunun birbiriyle doğrudan irtibatını sağlayan en mühim gereç  olarak tanımlamak yanlış olmaz.

İletişim dışında ses,sanatsal olarakta önemli bir işlev görür. Müzik ve şiir türü insanın duygularını ifade etmede kullandığı en popüler ve sayısal anlamda daha çok insanın tercih ettiği sanatsal türlerdir.

Müzisyenler, şarkıcılar, yorumcular ve tabiki radyo programcıları seslerini bir meslek ve geçim kaynağı olarak kullanırlar. Özellikle radyo programcıları farklı ses türlerine sahiptirler. Bu sesler günlük hayatta pek rastlamadığımız insan sesleridir. Mikrofon sesi dediğimiz şey de budur. Özel seslere sahip insanlar, mikrofon başında konuştuklarında daha etkileyici bir ses algısı oluşturlar. Elbette radyocu’nun ses tonu kadar akıcı ve anlaşılır konuşması da ayrıca gerekli iki özelliktir.

2000’li yıllara gelinceye kadar radyo sunucularının dış görünüşleri hakkında bir fikrimiz yoktu. Çünkü hem radyocular görünmeme prensibine sahiptiler hem de kendilerini gösterecekleri bir mecra ( TV,gazete,sosyal medya ) yoktu. Radyo dinleyicisi olan her vatandaş, beğendiği programcıyı hayalinde ki bir simaya büründürür ve o olabileceğini düşünürdü. Fakat 2005 ten sonra radyocular,TV de boy göstermeye başlayınca ( Cem Ceminay,Okan Bayülgen,Beyaz ,Kadir Çöpdemir,vs ) “radyocu tipi gizliliği” ortadan kalktı. Ve yine sonra sosyal medya sayesinde artık tüm radyo programcıları tanınır hale geldi.

Bu tanınmalar,ilk başlarda büyük bir hayal kırıklığı yarattı dinleyicide. Öyle ya radyoda çok beğendiği sesin, çıktığı bedenle alakası yoktu. Cem Ceminay’ın sesi ortak tahminde, yakışıklı,uzun boylu esmerden bir beyefendi algısı oluştururken, gerçekte var olan Ceminay,kısa boylu,renkli gözlü ve Avrupai tipiyle şoke etmişti herkesi. Yine Kadir Çöpdemir de milyonlarca insanın hayallerini tepetaklak etmişti hiç istemsiz..

Tabi zamanla insanlar “bu adamdan bu ses nasıl çıkıyor” karmaşasından kurtuldu. Fakat günümüzde ben dahi, bazı radyocuların simasını yeni gördüğümde oldukça şaşırıyorum.

Bu şaşırmalarıma verebileceğim iki örnek var. Bunlardan ilki Doğancan Özadlı. Diğeri de Özay Şendir.

Doğancan’ın programını iki yıldır falan zevkle dinlerdim. Fakat yüzünü hiç merak etmemiştim. Derken birgün bir arkadaşım paylaştı fotoğrafını. Tabi ki ben şok. Kumral ve sıradışı bir yüz hattına sahip olduğunu hayal ettiğim adam, bildiğin bizim memleketin esmer delikanlısı çıktı. Ne yalan söyleyeyim Doğancan’ın sesi ve yüzü halâ oturmadı beynimde 🙂 ( Doğancan kardeş kusura bakma )

Diğer bir ses yüz uyuşmama hali de, Özay Şendir oldu. Radyo Viva’da program yapan Şendir’i de yine iki yıldır haber programcılğına tam puan vererek dinliyorum. Ve onunda yüzünü hiç merak etmiyordum. ( Belki bilinçaltımda gerçekle yüzleşmekten korktuğum içindir ) Ve tesadüfen onuda TV100 ekranlarında yaptığı programı izleyince tanıdım. Fakat ne yalan söyleyeyim Özay beni, Doğancan’dan daha çok şaşırttı. Oldukça kilolu, gözlüklü,sert bakışlı ve sakallı bir adamdan bu ince,naif,hiç kulak tırmalamayan, akıcı ses nasıl çıkıyor halâ anlamış ve alışabilmiş değilim 🙂 Şendir’in sesini ben hayalimde Enver Aysever vari bir tip olarak canlandırmıştım oysa..

Bana göre Özay Şendir’den çıkması gereken ses, Spor yorumcusu Cem Dizdar’dan çıkan ses olması lazım. (Bu arada Şendir ve Dizdar arasındaki benzerlik muazzam) Şimdi bana “nasıl bir mecburiyet olabilir ki? diye soranlar olur içinizde. Elbette ki öyle bir mecburiyet yok. Fakat yaşadığımız hayatta ses-görüntü uyuşmalarına göre olması gereken bu.

Şimdi tüm bu tespitlerden sonra, sesin,görünüme göre bizi daha çok etkilediği gerçeği ortaya çıkmıyor mu size görede?

Çünkü ses bizim duygu ve karşımızda ki kişiyle ,daha başat bir ròl oynuyor. Bu tespitlerime katılmayanlar için şöyle bir sağlama tavsiye edebilirim. Sevdiğiniz bir insanla ( anne,baba, arkadaş ya da bir dost ) 1 hafta hiç konuşmadan sadece WhatsApp üzerinden yazışarak iletişim kurmayı deneyin. Farkedeceksiniz ki o kişiyle olan tüm duygu trafiğinden mahrum kalmışsınız. Bunu da 1 hafta sonra tekrar sesli konuşmaya başlayınca anlayacaksınız.

Son tahlilde tespitlerimde ismi geçen herkese selamlar olsun,kolay gelsin..

Bora hocam, tempolu şarkılara devam et bence

Bora Duran ismini ben, “insan” isimli şarkısıyla duymuştum ilk önce. Gayet ağır, yorucu ve eşlik etmesi zor bir şarkıydı. Fakat buna rağmen şarkının sözleri harika manâlarla yüklüydü. Bu da şarkının artı hanesine yazılarak bilinirliğini sağlamıştı. Sonra bir iki slow şarkı daha yaptı Duran. Onlarda takipçi kitlesini arttırmıştı. Fakat Bora Duran demek,devamında slow’la anılır olmak demek algısı yarattı bana göre. “Gül senin tenin” şarkısı evet, diğer şarkılarına göre daha tempoluydu. Fakat fikrimce Duran,takipçilerine sürekli slow parçalarla ulaşmaya çalışıyordu. Bence yanlış bir mantıkdı bu. Çünkü yeni jenerasyon daha eğlenceli ve hareketli şarkılara meyilliydi.

Sonra Duran’da bunu farketmiş olacak ki, ” Sana doğru” şarkısını patlatıverdi. Tabi bu hamle bir an da yeni takipçiler ve popülerlik kazandırdı kendisine. Şarkıyı çok beğenenler olduğu kadar eski kitlesinden burun kıvıranlar oldu. Sürekli bohem ve ağır şarkılarını seven bu kesim, Duran’a bu tarzı ve tempoyu yakıştıramadı. Üstelik kliptete ki harika dans figürleri de eski takipçilerine olumlu bir hava hissetiremedi.

Valla bence bu şarkı ( hem müzik hem söz olarak ) harika bir şarkıydı. Ki yine böyle her defasında denk gelince sıkılmadan eşlik edilebilecek üretmek çok zordur. Bu şarkı Bora Duran’ın dans edebildiğinin de bir belgesi oldu.Fakat ne yalan söyleyeyim dansları şarkı kadar başarılı değil 🙂 ( Bora hocam kızma bana )

Ve işte şimdi. Duran Sana doğru’dan sonra “başgan’ı sürdü piyasaya. Başkan tempo olarak Sana doğru’dan en az iki kat daha hareketli geldi üstelik. Yine eğlenceli sözler ve yine eşlik edilmesi keyifli bir şarkı. Klip’de ise yine bol dans var. Duran ise bu klipte dans konusunda epey yol katetmiş bence:) “Başkan” gördüğüm kadarıyla liste üstlerinde kendine rahat yer bulabilecek kalitede bir şarkı. Yolu açık olsun.

Bu arada şarkılardan bahsettim hep. Ama Bora Duran kimmiş diye bugüne kadar hiç Google’a bakmamış olduğunu farkettim az önce. Şimdi girdim baktım. Bence Müzik serüveninin alt yapısı gayet donanımlı bir süreçte olgunlaşmış.

Ege Üniversitesi Devlet Türk Musikisi Konservatuvarı mezunu Duran. Selçuk Yöntem’in “Şiir Niye?” adlı albüm çalışmasında görev almış. Yine Ezginin günlüğü grubunun bir albümünde çalışmış. Yine  bir başka projede Yılmaz Erdoğan’ın şiir albümünde çalışmış. Sonra ilk albümünü çıkarmış ( “Her sabah” albümü 2011 ) Ayrıca Mahsun Kırmızıgül’ün söylediği “Gül senin tenin” şarkısı da kendisine ait. BKM mutfak’ın “Çok  hareketler  bunlar adlı programının müzikleri de ona emanetmiş zamanında.

Bence Bora Duran’ın önü bundan sonra çok daha açık. Bu sıralar doğru ve popüler bir yorumcu isimle, sağlam bir parçada düet yapabilirse,şimdikinden çok daha geniş kitlelere ulaşacaktır.

Son olarak Başgan’ı mutlaka dinleyin Bora Duran’dan bence..

Oytun ERBAŞ’a niyet, Kılıçdaroğlu’na kısmet..

Burası haftasonu programı ve Oylum TALU, benim favorilerim arasındadır. Bunu daha öncede yazmıştım sayfamda. Tabi Oylum TALU yalnız benim favorilerim arasında değil. Üslubu,samimiyeti ve güzelliği ile son dönemde tüm önemli organizasyonların aranılan ve tercih edilen yüzü. Hatta son olarak Türkiye’nin otomobili ( TOGG ) gösterimi, bilişim vadisi açılış töreniyle Tübitak ödülleri etkinliğini sundu. Neyse..

Fakat gelin görün ki ben,TALU’nun programını uzun zamandır izleyemiyordum. Bugün de şansa denk geldim Habertürkde. İşte efendim program başladı,TALU gazete haberlerini sundu. Ardından gündem haberlerine geçti. Tabi programa konuk kim,onu da bilmiyorum ben.

Fakat Oylum,gazete haberleri ve gündem haberleri arasında gelecek konuğun kulağını çekeceğini söylediğini duydum. İşte tam o arada Oylum TALU;  “CHP  eğitim çalıştayında konuşan sayın Kemal Kılıçdaroğluna bağlanıyoruz” dedi.

Genelde haber kanalları, bu tip canlı yayın bağlantıları yaparken, konuşmacının tüm konuşmasını yayımlamazlar. Fakat bu sefer Habertürk,çalıştay konuşmasını başından sonuna gösterdi. Sonuç olarak olan Oylum’un programına oldu. Neyse sonra Kılıçdaroğlu konuşması bitti ve tekrar Burası Haftasonu programı sütudyosuna bağlanıldı. Bir Baktım Oylum’un konuğu Dr. Oytun ERBAŞ. Zannediyorum ki program devam edecek. Fakat Oylum demez mi burası haftasonu’nun sonuna geldik,ben şok. Yani kanal, Kılıçdaroğlu konuşması sebebiyle Oylum hanımın programını iç etmiş. Bir de sonradan anladım ki Oytun ERBAŞ geç kalmış canlı yayına. Tam geldiği sırada da Kılıçdaroğlu konuşmasına bağlanılınca Oytun Bey’de boşa gelmiş oldu programa. He noldu, en azından Oylum TALU ile sohbet etmiş oldu en azından.

Fakat bence Habertürk burada programın takipçilerine büyük ayıp etti. Şimdi bi anket yapılsa o saatte Kılıçdaroğlunun konuşması mı yoksa Oylum hanımın programı mı daha önemliydi diye sorulsa,eminim izleyenler O”TALU ve Burası Haftasonu” derdi.

Ben Oylum TALU’nun yerinde olsam, Oytun ERBAŞ ile yaptığım sohbeti,en azından sosyal medya sayfasına eklerdim. Böylece program izleyicilerinin gönlünü biraz almış olurdu. Sonuçta Dr. Oytun ERBAŞ’ın da takipçisi oldukça fazla.

 

 

Belki bir sürü çok şeyler, Osman Erim

Hep birşeyler saklar onun gözleri.

Gözden düşen değil, gönüle yerleşen birşeyler.

Bir kara sevda saklar belki..

Belki de ulu orta, baş bas bağıracak bir yalnızlıktır sakladığı.

Hep birşeyler saklar onun gözleri

Bir sürü çok şeyler..

Belki kaçmasın diye bir çocuğun balonu gökyüzüne.

Allah’ın bildiğini kullarından saklama maharetiyle,

hep birşeyler saklar onun gözleri.

Her yerde aranan nicedir kayıp bir kalbi saklar belki.

Yine belki dünya kadar özlemi gizler kem gözlerden. 

Belki de bir kahve falında gördüğü 3 vakte kadarları..

Wikipedia bizi çok özlemişti ya.. İkna olmuşuz bugün..

Dijital Ansiklopedi Wikipedia Türkiye’de tekrar faaliyete başlamış. Hayırlı olsun. Yaklaşık iki sene önce Türkiye üzerinde ki yayın politikası sebebiyle devlet, Wikipedia’ye erişim yasağı getirmişti. O politika ise  “Suriye iç savaşı’na dış müdahaleler” ve “Devlet destekli terörizm” başlıklarıydı. Nisan 2017 den beri ulaşılamayan platform, geçen sene Facebook sayfası üzerinden “Türkiye’yi özledik” mesajları paylaşıyordu.

Ve şimdi Wikipedia tekrar karşımızda. Bu süre içinde platform bir kaç yeniliğe gitmiş. Mesela gece modu uygulaması eklemiş. Bu uygulama sayesinde pil tasarrufu sağlanmış kullanıcıya.

Yine ön izleme diye bir özellik eklemiş artık ilgili sayfanın tamamını açıp okumadan mavi renkle renklendirilmiş yazıya ( Hayberlink ) tıkladığınızda konunun özetine kolay ulaşım sağlanmış. Bu güzel düşünülmüş.

Fakat benim aklıma takılan şu şimdi. Wikipedia’nın verdiği bilgilerin doğruluk düzeyi. Çünkü açık olduğu dönemde Türk tarihi ile ilgili bir çok bilginin yanlış olduğu saptanmıştı. Hatta İlber hoca’da bu konuya ithafen bir kaç olumsuz eleştiri yapmıştı ilgili sayfaya.

Tahmin ediyorum Wikipedia, bu iki yıllık cezanın ardından daha dikkatli olacaktır. Yanlış bilgi ve tanımların devlet tarafından titizlikle inceleneceği de bir gerçek.

Umarım zararı faydasını aşmayan bir politika güder bundan sonra. Çünkü devlet artık işi cik daha sıkı tutuyor artık. Hayırlı olsun tekrar..

İsa’nın öğretisini tahammül dinine çevirdiler ,Grigoriy PETROV

“Halkın sabrından din yarattılar. İsa’ nın öğretisini tahammül dinine çevirdiler.
Snelman bu tahammül kültürüne öfkeliydi. Her iki tarafa da gücenir kızardı:
Her türlü özgürlüğü, rahatlığı ve refahı kendilerine reva gören ama halka en kaba ve karanlık, çoğu zaman da vahşi şartlara tahammül etmenin zorunluluğunu anlatan üst sınıflara karşı çıkardı.”

Grigoriy Petrov

Ümmü Gülsüm.. pozitif ayrımcılığın gülen yüzü

 

BU YARIŞMANIN BAŞARISINI GÖRMEZLİKTEN GELEMEYİZ BENCE..

Öncelikle Kim milyoner olmak ister yarışmasının yapımcılarını tebrik etmek lazım. Çünkü yarışmanın duayeni Kenan Işık’ın ( Rabbim şifa versin ) rahatsızlığından sonra,programı sunacak isimleri çok doğru belirledikleri için. Bu yarışma Türkiye’de ki bir kaç kalbur üstü yarışmadan birisi. Özellikle yarışmacı seçimlerinde ki renklilik yarışmaya ayrı bir renk ve seyredilirlik sağlıyor..

****

ÜMMÜ GÜLSÜM SİNERJİSİ

Ümmü Gülsüm..Gencecik  ve tertemiz bir gönüle sahip, kültürlü mütevazi bir kızımız. Yarışma boyunca gösterdiği sempatik ve guleryüzlü tavırlarla herkesin gönlünü fethetti tabiri caizse.

Özellikle son iki soru da aldığı riskler takdire şayandı. Ekran başındaki milyonlar eminim içinden ” kızım riske girme al git 60 bin’i demiştir. Çünkü halkımız çok duygusal ve çabuk ısınan bir millettir çok şükür. Bense 125 binlik soruya doğru cevap vereceğini hissetmiştim. İyi ki de riske girdi. Niyeti güzel olunca ( parayı kardeşlerinin eğitimine harcamayı düşünüyordu ) Allah da yardımını esirgemedi.

****

GEÇ GELEN POZİTİF AYRIMCILIK..

Ümmü Gülsüm evet başarılıydı. Fakat gösterdiği başarıdan daha fazla ilgi gördü ve alkış aldı. Bunun birinci sebebi konuşma engelli oluşuydu. Çünkü toplumumuz özellikle son 10 yıldır ister zihinsel isterse bedensel olsun engelli kardeşlerimize daha bir duyarlı hale geldi. Tabi bu duyarlılık,onların daha fazla farkedilmesini sağlayan sivil toplum örgütleri,medya ve elbette ki zincire son katılan Devletin tanıdığı imkanlar sayesinde gelişti. Bu imkanlar sayesinde kendini gösterme fırsatı bulan engelli vatandaşlarımızın gayretleri ve elde ettikleri başarıları da peşpeşe gelince,toplumun tüm engelli adayı  vatandaşları da ellerinden geldiğince onları destekleme sürecine girdi. Fakat yine de yetersiziz bu konuda. Medyanın göz önüne getirdiği belli bir popülerlik kazanmış engelli isimlere gösterdiğimiz ilgiyi, komşumuzun çocuğuna,sokakta yanımızdan geçen bir görme engelliye, ya da ne bileyim yolculuk yaptığımız otobüste ya da metroda ki yürüme engelli vatandaşa gösteremiyoruz. Ve hatta bakıyor ama görmüyoruz. O zaman aklıma şu geliyor. Acaba biz sadece bu sosyal medyanın güdülemeleri ile mi sosyal sorumluluklarımızın farkına varabiliyoruz? Eğer durum böyleyse durum çok kötü. Hepimiz ellerimizi semaya kaldırıp Allah’tan,sosyal medyanın sosyal sorumluluk duygusunu kaybetmesini engellemesini dileyelim!

****

ÜMMÜ GÜLSÜM’ÜN ŞANŞI ÇİFT POZİTİF AYRIMCILIKTAN FAYDALANMASI..

Evet Ümmü Gülsüm engelli kardeşlerimize son yıllarda uygulanan pozitif ayrımcılıktan destek aldı bu yarışmayla. Fakat Ümmü Gülsüm’ün toplumun tamamından olmasa da muhafazakar ve dindar kesim tarafından yapılan pozitif ayrımcılıktan destek aldığı da çok net bir gerçekti. Öyle ki muhafazakar ve dindar kesimin sosyal ve TV medyası kızımızın hakettiği başarısını göklere çıkardı. Bunun sebebi, ülkede son 10 yıl öncesinde toplumda ki seküler kesimin tesettürlü ve türbanlı kızların yobaz ya da gerici ( bu arada gerici kelimesi çok aptalca bir kelimedir ) görmesinin toplumun bilinçaltına bir kompleks olarak yerleşmesiydi. Sistematik olarak yapılan bir plana göre,kızlarımızın tahsil hayatlarını inancı gereği takmak istediği başörtüsünden uzak sürdürmesi gerekiyordu. Dolayısıyla inançlı kesim eğitim hakkından mahrum ediliyordu. Bunun sonucunda erken evlilik yaparak ev hanımı vazifelerini sürdürüyorlardı. Ya da belki evlendikleri eşleri ticaret erbabı ise onlara destek oluyorlardı. İşte Ümmü Gülsüm ve diğer dindar aile kızları, çeşitli alanlarda gösterdikleri başarılarla seküler anlayışın dayattığı algıyı yıkıyorlar çok şükür. Tabi bunda Cumhurbaşkanımızın büyük emeği ve gayreti var. İnancı gereği örtünen kadınların,toplumda ki hiç bir kadından eksiği olmadığını, tesettürlü olmayan kadınlarımız kadar başarıya ve kariyere istekli olduklarını bize gayet net göstermiş oldu. Bu ülkeyi seven ve samimi bir gönül bağıyla bağlı olan herkesin ( dil,din, ırk,soy, memleket ayrımı olmadan ) tüm toplum tarafından desteklenmesi son derece mühim bir konudur bu noktada.

****

BAŞKAN ERDOĞAN’IN TEBRİĞİ GECİKMEDİ..

Tabi engell ve tesettürlü vatandaşların pozitif ayrımcılıktan faydalanması noktasında ki en büyük isim olan Cumhurbaşkanı Erdoğanın da, Ümmü Gülsüm’ü tebriği gecikmedi. Başkan Erdoğan’ın hem yerel hem de ulusal gündem yoğunluğu içindeyken bile Ümmü Gülsüm’ü arayıp tebrik etmesi büyük bir incelikti bence. Eminim Ümmü Gülsüm de bunu hiç beklemiyordu. İkilinin telefon üzerinden yaptığı görüntülü görüşmeyi izledim az önce. Gayet mutluydu. Düşünsenize, yaşadığınız ülkenin Cumhurbaşkanı sizi arıyor ve size : “benden arzun nedir? diye soruyor. 🙂 Siz ne dersiniz bilmiyorum ama Ümmü Gülsüm’ün cevabı yalnızca “sağlınız” yazmak oldu.

Zaten böyle bir cevabı ancak iyi yetiştirilmiş kalbi güzel bir insan verebilirdi. Şaşırtmadığın için teşekkürler Ümmü Gülsüm..

İyi ki varsın sende..

 

 

 

 

Giderayak , Nazım Hikmet RAN

Giderayak işlerim var bitirilecek,
giderayak.
Ceylanı kurtardım avcının elinden
ama daha baygın yatar ayılamadı.
Kopardım portakalı dalından
ama kabuğu soyulamadı.
Oldum yıldızlarla haşır neşir
ama sayısı bir tamam sayılamadı.
Kuyudan çektim suyu
ama bardaklara konulamadı.
Güller dizildi tepsiye
ama taştan fincan oyulamadı.
Sevdalara doyulamadı.
Giderayak işlerim var bitirilecek,
giderayak. 

Yolun sonuna cevaben / Osman Erim

Hissetmediğin gönüllere el de gitsin

Bir gecenin içine düşmüş gibi yalnızsa gövden,

Bastığın yer değil de  bir boşluksa hepden

Elden her gelene “eyvallah” deyiver gitsin.

****

Suyun yolunu bulması gibi ömür

Vardığı yere saplanıp kalışı gibi ölüm

Her sona, bir bahane bulmuşsa dünyalık ruhun madem

Vuslatın gôlgesine bir “veda” ediver gitsin.

***

 

Kime yanarsa kanadın harlayıp her dem

Uçmaktan gayrısına gülmezse kerhen

Bir sese, bin can veremezse içten

Ölüme bir selâm çakıver gitsin

05.01.2020

 

Kimsenin artık sormaya gerek duymadığı o soru: “bu da mı gol değil be”

O ne muhteşem bir repliktir..

“Bu da mı gol değil be hakim bey?” diye feryat eder Sadri Alışık, “Ofsayt Osman” karakterini canlandırdığı o hafızalara kazınmış “Şaka ile karışık” filminde.

Aslında o soru,bir sitem, bir isyandan öte bir takdir edilme bir olumlanma arzusudur. Tüm iyiniyetli gayretlerin, eylemlerin ve gösterilen sabrın hakettiği aferini duyma arzusudur. Artık tükenme noktasında olan iyi niyetli bir adamın, kaybettiğini sanarak salladığı beyaz bir teslim bayrağıdır o cümle.

Neyse ki finalde salonda ki herkes,hatta hakim bile “gol be gol” diye bağırırlar da çoşkuyla. Harcanan her emeğin,her mücadelenin hakkı teslim edilmiş olur o tasdikle. Gönüller ferahlar..

Peki günlük sosyal yaşamlarımızda bizler, bir ofsayt Osman misali gibi,bir bekleyiş içinde miyiz, hiç düşündünüz mü?

Yani hayatımızda hangi ciddi gayretlerimiz, ve bu gayretler sonucu bir takdir görme beklentimiz var? Gerek iş yaşamınızda gerekse özel yaşantımızda hangi hedefleri belirleyip,elimizden gelen her türlü gayreti gösterdikten sonra,hakettiğimiz o övgüyü bir türlü gôremeyip sitemkar bir isyanla hakkımızı arıyoruz.?

Bu soruya eminim çok azımız “ben” diyebiliyordur. Bunun sebebi Modern dünya diye tabir edilen şu zamanın insandan götürdüğü büyük hedefler,azim, sebat, sabır gibi erdemler. İnsanın yaratılışına yerleştirilen ve insani “üst insan” mertebesine yücelten bu duyguların yoksunluğu,bireyleri ortalama yaşayan, kolaycı, sorumluluktan kaçan,konformist tek tip karakterlere çevirmiş durumda.

Dolayısıyla, bu tip insanlardan oluşan bir toplumda, Ofsay Osman gibi iyi niyetli, doğruluğu, vicdanı ve gayreti hiç bırakmadan yaşayan ve sonunda hiç haketmediği davranışlara maruz kalıp, takdir arayan karakter sayısının az olmasına şaşırmamak lazım.

Günümüz Ofsayt Osmanlarının ise filmde ki Osman karakteriyle neredeyse alakası yok. Çünkü günümüz Osmanları ” bu da mı gol değil” cümlesini ya çok yüksek bir ego tatmini,ya da az bir emekle o emeğin kat be kat üstünde bir takdir görme hazzı ile kuruyorlar. Filmde ki Osman’ı yaşattığını düşündüğüm kesimse,bir kaç sınırlı grubu kapsıyor ancak. Bunlardan ilki dar gelirli bir aile ferdi olup,normalin üstünde bir gayretle yaşam standartlarını yükseltmek için uğraşıp beceremeyen kesim. Diğeri sevdiğine ulaşamayan, tüm çabalarına rağmen karşılık görmeyen sevgiye sahip aşıklar, son olarak engelli vatandaşların bir çok kulvarda başarılar elde etmesine rağmen toplumda ikinci sınıf görülmelerine karşı gösterdikleri mücadele.

“Bu da mı gol değil” demenin günümüzde artık bir 30 yıl öncesi gibi bir karşılığı yok. Çünkü ortada kayda değer üst bir mücadele olmadığı için,bu emeğin karşılığını takdir etmeyen bir karşıt güç de yok.

Günümüzde artık insanın el emeği değersizlikleştikçe, duygularının karakterinin ve insansılığının da bir önemi kalmadı. İnsanın bu çağdaki tek görevi, tek tip toplum anlayışı ve dayattığı popülist eylemleri harfiyen yerine getirmesi. Kültür, değerler ve vicdanı sorumlulukların tukaka edildiği bir yüzyılda, gerçek ofsayt Osmanlara da özlemiz giderek artacak anladığım kadarıyla.

Saygının sevginin, emeğin, merhametin ve en tabi bir ve beraber olabilme yetisine sahip insanlar olarak, “gol be gol!” diye bağırabildiğimiz günleri tekrar yakalama umuduyla..

Kapitalizmin yerel değerler sızımları..

Kültür endüstrisinin en büyük silahı,yerelde yerleşik olanla farklı bir kapitalist kültürü yanyana bütünleşik olarak sunabilmesidir. Toplumlar kendi kültürlerinin etkisinde ısrarcı olduğu sürece bu böyle devam eder. Coca Cola’yı düşünün meselâ.. Yerleştiği her ülkenin milli ve dini değerleri ile bir bağdaşma içine girer. Ramazan ayında verdiği reklamlarda iftar için bir araya gelen ailenin sofrasında,her zaman tam ortadadır. Doğuşu Hristiyan geleneklerinden kaynaklı yılbaşı ağacı, ülkemizde yılbaşı ağacı olarak lanse edilirken dünyanın dört bir yanında bu ağaca “Noel ağacı”denir. Fakat bizim toplumumuz için bu ağaç hep yılbaşı ağacı olarak kabul edilir. Biz buna bir çeşit “kendimizi kandırma” deriz. Bir örf’ün veya geleneğin tüm dünyada rağbet görmesi imkansızdır. Tabi Kapitalist küresel dayatmalar için geçerli değildir bu imkansızlık..

Kapitalizm, bulaşıcı bir hastalık hücresini zamanla ölümcül bir amansız hastalığa çevirir. Bu hastalığın adı Küreselleşmedir. Küreyelleşme ise çok kültürlülüğü değil, küresel ve yerelden melez yeni bir şeyin gelmesine verilen isimdir.

Küreyelleşmeye bir örnek mi istiyorsunuz? O zaman vereyim. İtalya’da bir Çin restoranında, Çin yemekleri yapan bir Türk aşçının ürünlerini tanıtmaya gelen Arap müşteriler,buna en güzel örnek olarak verilebilir.

Bir çam ağacını bir hindi’yi ve kırmızı kıyafetleri ile ortada dolaşan tombik bir ihtiyarı sahiplenmekte hiç bir sıkıntı görmeyen bir toplum için,milli kültür ve yerel değerlerin yozlaşması,normal bir sonuç değil midir son tahlilde?

En yalnızın şiiri..

Bir gidişin söylediği tüm sözler, en yalnızın dilinde saf şiir olur.

​Umulmayan sonların akıbetiyle aynıdır tüm yollar.

​En yalnız bilir ancak aynı gidişleri.

​O gidişlerin dönüşlerinde hep aynı insan yüzlerine hasrettir yine.

​En yalnızın ömrü tuttuğu ellerin sayısı kadardır: Kısa…

​— Osman Erim

Üç köpük, İbrahim Tenekeci

”efendime vermek için
yirmi yedimden gül aldım
yirmi yetimden gül

bir bilseniz efendim
için için ateşe verdim içimdeki beni
ah beni
hangi vadiler istedi de gitmedim
kıskandım da ne oldu, hayattan kendimi.

ah efendim, sorar durur can;
nasıl bir sondur bu,
kaçtıkça yakınlaşan
kaçtıkça yakınlaşan…

derdimi anlattım efendim
derdimi anlattım, sözü yormadan
oturup dua ettim, yalvardım;
akıl git başımdan.