“Cennet bir tane. Ve o da bu dünyada yaşanabilecek kadar basit değil!”
Lordlar Kamarasında kimler oturur ?
Lordlar Kamarası ifadesini mutlaka duymuşsunuzdur. Lord, malumunuz, İngiltere’de kullanılan bir unvandır; yani soylu kesimin iktidarda söz hakkı olduğunun bir göstergesidir. İşte bu lordların bir arada siyaset yaptığı meclise de vakti evvelinde Lordlar Kamarası denmiştir.
Bu Lordlar Kamarası (House of Lords) üyeleri, babadan oğula geçen lord unvanı taşıyanlardan ya da kraliçenin atadığı isimlerden oluşur. Yani kraliçe burada bir çeşit kral konumundadır.
Lordlar Kamarası, İngiltere ve Kuzey İrlanda parlamentosundaki yüksek meclisi oluşturur. Bunun altındaki meclise ise Avam Kamarası denmiştir. Lordlar Kamarasında; lord unvanı verilen yüksek rütbeli din görevlileri, yüksek mahkeme üyeleri, asilzadeler, dük, marki, baron ve kral ile kraliçenin lord unvanı verdiği zatımuhteremler bulunur. İngiltere’de eski zamanlarda krala bağlı baronlardan meydana gelen bu meclis, parlamentonun ilk şeklini oluşturmuştur. Sonraları Avam Kamarasının etkisi arttığından önemi azalmıştır. Yirminci yüzyılın başında teorik olarak Avam Kamarası ile yasama bakımından eşit önem taşıyordu. Zamanımızın sonlarına yaklaşıldığında ise Lordlar Kamarası, krallığın en yüksek dava açma ve tekrar gözden geçirme yeri olmuştur. İngiltere’de halen Lordlar Kamarası ismini taşıyan meclis varlığını devam ettirmektedir.
2001’de Lordlar Kamarası’nın üyeliği için bir reform çalışması başlatılmıştır. Lordlar Kamarası vekillerinin hepsi asilzadeler grubundan gelmiştir. Önceleri dük, marangoz, kont, vikont ve baron gibi soyluluk sıfatları vardı. 1707 senesine gelindiğinde İngiltere parlamentosu İskoçya ile birleşince İngiliz kralının verdiği soyluluk unvanına sahip asiller vekil olmuş, ancak İskoç kralının seçtiği soylular pek ciddiye alınmadığından az bir yetkiyle ve tamamı vekil olamamıştır. 1801’de benzer bir düzenleme İrlanda soyluları için yapılmış ve 1922’de İrlanda’nın krallıktan ayrılması gerçekleşmiştir. 1963’teki Asiller Yasası ile İskoç soylularının parlamentoda temsiliyeti sona erdirilmiştir. 1999 Lordlar Yasası ile yalnızca yaşam boyu lordluk hakkı olanlara parlamentoda (Lordlar Kamarasında) oturma hakkı verilmiş, kalıtsal olarak gelen 90 soylu ise diğer asillerin seçimi ile Lordlar Kamarası vekili olabilmiştir.
Yani durum şudur ki Avrupa halen soy olarak kendi devletlerini yönetmeye devam etmektedir. Bu iyi bir şey mi peki? Elbette iyi bir şeydir; köklerine bağlılık, kendi içlerindeki bölünme ve çatışmanın önüne geçmektedir.
Kusura bakma diyenlerin kusuru..
İnsanların kalbini kırmanın ne acı bir şey olduğunu ancak kendi kabimizin birileri tarafından kırıldığında anlıyoruz. Ve hangi özrün bu acıyı dindirebileceğini bilmeden söyleyiveriyoruz. İşte yazar Şermin Yaşar, tam da bu an da konunun tam özüne inip çektiği o koca fotoğrafı önümüze koyuveriyor :
“Beş dakika gecikince, “Kusura bakma” dersin; birine kazara omuz geçirince dersin, üstüne yanlışlıkla çay dökünce dersin. Fakat, bir insanın kalbini dağlayınca da denir mi?
Yine de kusura bakmadım.
Sadece kusura değil, kimselere bakmadım, kendime bakmadım, önüme bakmadım, arkama bakmadım… “
Kendini sevmek mi? Her şeyin üstünde görmek mi?
Kendini sevmekle, “ben her şeyden ve herkesten kıymetliyim” düşünceleri birbirinden alakasız şeyler. Çoğu insan ikinci bahiste ki hastalığa yakalandığının farkında olmadan yaşıyor. Genelde Facebook ve instangram gibi paylaşım sayfalarından da millete empoze edilen bu felsefi görünümlü hastalık, günümüzdeki huzur evlerindeki artışın ve boşanmaların da neredeyse %90 ını oluşturuyor bence. “Kimse benden kıymetli değil” anlayışı, sevdiklerinizden birinin kuyruğunuza basmasıyla ya da rahatınızı bozduğunda veyahut yine sevdiklerinizin size, sizin arzu ettiğiniz derecede ilgi göstermemesi, sizin anında bu insanlara tavır yapmanıza, uzaklaşmanıza ve dahi kopmanıza neden olabiliyor ne yazık ki.
Yukarıda verdiğim iki örnek, yani boşanmalar ve huzur evleri meselesi kendimize verdiğimiz değerin aslında insanlığı ve toplumu nasıl yerinden yaraladığınızın en net sonuçları..
Boşanmalardan başlayalım önce. Temelinde ekonomik sebepler, aldatma, şiddet gibi bir kaç madde olsa da. Aslında bunlarında altında bireylerin kendini aşırı kıymetli bulmaları yatıyor. Hep ilgi görmek isteyen, para sıkıntısına gelemeyen, eşinin hatalarını rahat rahat eleştirirken karşı tarafın eleştirilerine gelemeyen ( burnundan kıl aldırtmayan ) eşi ve ailesi dışındaki erkek ve kadınlardan da övgü ve takdir bekleyen, çocuğunun şımarıklıklarına katlanamayıp bakıcı tutan ( hatta hafta sonu dahil ) Tatil yüzünden, kıyafet yüzünden, aileler yüzünden sürekli kavga edip eşini baskı altına almaya çalışan tüm bireyler kendilerine verdikleri aşırı önem yüzünden huzursuz yaşıyor ve husursuzluk yayıyorlar.
Huzur evlerindeki artışın sebebini de buna bağlamıştım. Anne ve babasına çalıştıkları için bakamayacağı bahanesi ile huzur evlerine gönderen ( evde geli’nin ya da kocanın huzuru kaçacak ) insanlarda kendi kıymetlerini, ebeveynlerinden üstün tutan insanlar oluyorlar. Halbuki bu konuda yapılacak iş, evde bir bakıcının yaşlı bireyle ilgilenmesidir. Ancak yaşlı birey oğlunun eşini ya da kızının eşini aşırı rahatsız edeceği düşünüyorsa ve buna ilave olarakta, gideceği huzur evinde, kendisi gibi olan insanlarla yeni bir sosyal hayat kurabileceğine kanaat getirmişse o zaman bu konuda yapılabilecek tek iş yaşlı bireyi huzur evine uğurlamaktır. Ben hemen bir hayal kurup ilerideki halimi göz önüne getirdiğimde arzu ettiğim şey, huzur evinde kalmaktır. Çünkü yaşlı bir adamın bakımı, yaşlı bir kadından zordur. Fakat çocuklarımın en azından 15 günde bir sadece bir günlüğüne beni evlerinde ağırlamalarını isterdim. O da torunlarıma yabancılaşmamak ve onlarla hasret giderebilmek için. ( ya hu yazıya nasıl başladık nereye geldi? Huzur evlerinde yaşar oldum )
Neyse çok dağıldım. Biraz toplayayım konuyu.. Evet kendimiz, karakterimiz çok kıymetli olmalı. Ama bu kıymet sevdiğimiz insanlar söz konusu olduğunda, onların değerlerini aşağı çekmeden varlığını sürdürebilmeli. Rabbim, dileyen herkese mütevazi ve sevdiklerine en az kendi kıymetleri kadar değer veren kullarından eylesin..
Kendi kendinizi aldatırsınız / William Gerald Golding
Soğumak: ısıtanın, artık ısıtamaması..
Türk islam ülkücülerini işaretle.. / Seyyid Ahmet Arvasi
“Din eğitim ve öğretiminde, İslâm’ımın bu dış ve iç disiplinine gerekli önem verilmelidir. Akaid ve fıkıh kadar tasavvufa yabancı kalınmamalıdır.
Türk ve İslâm dünyasında yetişen gerçek ve yüce mutasavvıflar ve onların fert ve cemiyet terbiyesindeki değerleri kavranmalıdır. Ülkede gercek, ciddi ve resmi bir din eğitimi yaygınlaştırılmalı ve planlanmalıdır.
Bu yapılmazsa, iç ve dış düşmanlar harekete geçer, tertemiz dini hayat perişan edilmekle kalmaz, devlet de cemiyet de, fert de büyük zararlara maruz kalır.
Böyle bir işi de ancak Türk – İslâm Ülkücüleri gerçekleştireceklerdir”
Ölüm karşısında delirmek / Yaşar Kemal
“Biliyorum, ben de biliyorum şu insan yaratığının her bir şeyi berbat ettiklerini. Tanrı hiçbir yaratığı onlara benzetmesin. Onlar gibi tanrı hiçbir yaratığı ölüm karşısında delirtmesin. Biliyorum, onların işi doğumlarından ölümlerine kadar kendilerinden, ölümden, gerçeklerden kaçmak. Ve bu kaçıştan, korkudan dolayı önlerine ne çıkarsa yok etmek…”
Balkonlu kahkahalar / Salah Birsel
Evli adam ve ispirto.. / Necib Mahfuz
Tahtarevalli mantığıyla Empati..

Empati denilen şeyi ben bir tahtarevalliye benzetiyorum. İki çocuk karşılıklı oturuyor. Sonra her ikiisi de aynı keyfi, hep yükseldiklerinde alabiliyorlar. Fakat bu oyunda mühim olan şey, çocukların kilolarının birbirine denk olması. Eğer çocuklardan biri kilo olarak diğerine göre fazlaysa aynı hazı alamıyor. Bu durumda ne zayıf çocuk ne de sişman olan birbirlerinin hislerini anlayamıyor. Yani sonuç olarak, empati dediğimiz yerine geçme olayı, yalnıca birbirine denk olan kuvvetlerde mümkün olabiliyor. Sınıf,ekonomi ve kültür bakımından denk ya da denkliğe yakın bireyler ya da grupların empatiye yatkın olmalarıda bu teoremden kaynaklanıyor. Zenginin fakiri, eğitimlinin cahile karşı uzak olmasını yadırgamak gayet insani fakat bir o kadar da anlamsız bir bir düşüncedir. Bunun mümkün olma ihtimali bu kadar düşükken, taraflardan birbirlerini anlamasıda beklenemez. Kendini başkasının yerine koyması için benzer deneyim yaşanmışlıklarının az da olsa bulunması gerekiyor. Doğuştan zengin bir ailede yetişen bir çoçuğun, yokluk denilen sıkıntıyı bilmememesi, büyüdüğü zaman yardım ve merhametten uzak bir hayat sürmesi çok normal bir davranış biçimidir. Fakat bu hâl, yardım ve merhamete yakın olmayan insanın, yokluk çeken insana üzülmeyeceği anlamına da gelmez. Üzülmek başlı başına doğuştan gelen bir duygudur. Fakat empati kurmak için yeterli değidir. Zorluk çeken insanlarla geçirilecek zamanlar yaratılırsa empati belli bir zaman içinde kendine bir yer açabilir insan algısında. İnsana saygı duyma eğitiminin temeli çocuklukta verilebilirse, birey ileride bu duyguyu otomatik olarak sahiplenir.




















