Rıza Tevfik Bölükbaşı’nın pişmanlık şiiridir..

SULTAN ABDÜLHAMİD HAN’IN RUHANİYETİNDEN İSTİMDAT

Nerdesin şevketlim, Sultan hamid han?
Feryâdım varır mı bârigâhına?
Ölüm uykusundan bir lâhza uyan,
Şu nankör milletin bak günâhına.

Tahkire yeltenen tac-ü tahtını,
Denedi bu millet kara bahtını;
Sınad-ı sillenin nerm ve sahtını,
Rahmet et sultanım suz-i âhına.

Târihler ismini andığı zaman,
Sana hak verecek, ey koca sultan;
Bizdik utanmadan iftira atan,
Asrın en siyâsî padişâhına.

“Pâdişah hem zâlim, hem deli’ dedik,
İhtilâle kıyam etmeli dedik;
Şeytan ne dediyse, biz ‘belî’ dedik;
Çalıştık fitnenin intibahına.

Dîvâne sen değil, meğer bizmişiz,
Bir çürük ipliğe hülyâ dizmişiz.
Sade deli değil, edepsizmişiz.
Tükürdük atalar kıblegâhına.

Sonra cinsi bozuk, ahlâkı fena,
Bir sürü türedi, girdi meydana.
Nerden çıktı bunca veled-i zinâ?
Yuh olsun bunların ham ervâhına!

Bunlar halkı didik didik ettiler,
Katliâma kadar sürüp gittiler.
Saçak öpmeyenler, secde ettiler.
Bir asi zabitin pis külâhına.

Bugün varsa yoksa …………..,
Şöhretinde herkes fuzuli dellal;
Âlem-i mânâ’dan bak da ibret al,
Uğursuz taliin şu gümrâhına.

Haddi yok, açlıkla derde girenin,
Sehpâ-yı kazâya boyun verenin.
Lânetle anılan cebâbirenin
Bu, rahmet okuttu en küstâhına.

Çok kişiye şimdi vatan mezardır,
Herkesin belâdan nasîbi vardır,
Selâmetle eren pek bahtiyardır,
Bu şeb-i yeldânın şen sabahına.

Milliyet dâvâsı fıska büründü,
Ridâ-yı diyânet yerde süründü,
Türkün ruhu zorla âsi göründü,
Hem peygamberine, hem Allâh’ına.

Sen hafiyelerle dem sürdün ancak,
Bunlar her tarafa kurdu salıncak;
Eli,yüzü kanlı bir sürü alçak,
Kemend attı dehrin mihr-u mahına.

Bu itler nedense bana salmadı,
Bahalıydı başım kimse almadı,
Seyrandan başkaca iş de kalmadı;
Gurbet ellerinin bu seyyahına.

Hoş oldu cilvesi Cumhuriyetin,
Tadı kalmamıştı Meşrutiyetin,
Deccal’a dil çalan böyle milletin,
Bundan başka çare yok ıslahına.

Lâkin sen sultânım gavs-ı ekbersin
Âhiretten bile himmet eylersin,
Çok çekti şu millet murada ersin
Şefâat kıl şâhım mededhâhına.

Schopenhauer’un Giyotin hikayesi

GERÇEKÇİ OLMAK…
Üç kişi giyotinle idama mahkûm olur. Bunlardan biri papaz, biri hâkim, biri de fizikçi…
*İdam sehpasına ilk papaz çıkarılır. Başını giyotinin altına yerleştirir ve sorarlar:
– Son sözün nedir?
Der ki:
– Ben Allah’a inanıyorum, O beni kurtaracaktır. Allah… Allah… Allah…
Giyotini indirdiklerinde boynuna birkaç santim kala giyotin durur. Halk şaşırır ve hep bir ağızdan bağırır:
– Onu serbest bırakın; Allah sözünü söylemiş ve onu korumuştur.
Böylece papaz idam edilmekten kurtulur… *Sıra hâkime gelir, ona da sorarlar:
– Demek istediğin en son söz nedir?
Der ki:
– Ben papaz gibi Allah’a inanmıyorum. Ama adalete güveniyorum. Adalet… Adalet… Adalet…
Giyotini indirirler, giyotin hâkimin de boynuna birkaç santim kala durur…
Bunun üzerine insanlar tekrar şaşırır ve bağırırlar:
– Adalet sözünü söyledi, onu serbest bırakın.
Böylece hâkim de boynunun kesilmesinden kurtulur…
Sıra fizikçiye gelir. Ona da
– Son sözünü söyle derler
Der ki:
– Ben ne Allah’a inanan bir papazım, ne de adalete güvenen bir hâkim.. Bildiğim tek şey şudur: Giyotinin ipinde bir düğüm var ve o düğüm giyotinin tam inmesine engel oluyor.
Görevliler giyotini kontrol edince gerçekten de bir düğüm olduğunu görürler. Düğümü açıp tekrar bırakırlar, böylece fizikçinin başı bedeninden kopar..

Toplumdaki “düğümler” ve sorunlara işaret edip gerçekleri söylemenin acı sonuçları olabilir!..
Gerçeğe talip olanlar, bedel ödemeyi göze almalıdır..

ARTHUR SCHOPENHAUER

 

Mesir Macunu, coğrafi tescilini aldı.

UNESCO tarafından Somut Olmayan Dünya Kültürel Miras Listesi’nde yer alan ve bu yıl 479. kez gerçekleştirilecek Uluslararası Manisa Mesir Macunu Festivali’nin tanıtım toplantısı yapılmış..

Manisa Büyükşehir Belediye Başkanı Cengiz Ergün, festivale Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ve MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’yi davet edeceklerini söylemiş..

Festivalde yabancı misafirleri de ağırlayacaklarını belirten Ergün, “10 kardeş şehrimizden temsilciler festivalin konuğu olacak. Ukrayna, Hindistan, Sri Lanka, Rusya, Endonezya ve Bulgaristan’dan gelecek 186 kişilik halk oyunları ekibi festivalimize renk katacak” diye konuşmuş.

Manisa Valisi Ahmet Deniz ise, festivalin Manisa’nın tanıtımına büyük katkı yaptığını ifade etti.

Manisa’yı Mesiri Tanıtma ve Turizm Derneği Başkanı Ufuk Tanık da mesir macununun tescili için 2013 yılında başvuru yaptıklarını anlatmış.

Uzun zamandır bekledikleri sonucu geçen ayın sonunda aldıklarını vurgulayan Tanık, “Mesir macunu coğrafi işaret olarak tescillendi. Ürün artık ‘Manisa Mesir Macunu’ şeklinde tanımlanacak. Bu bizim için büyük bir müjde. Festivalde 6 ton mesir macunu saçacağız” demiş..

Kaynak : TRT Haber

Refikayı seviyoruz çünkü..

Refika Birgül..

Son dönemin en çok parlayan şeflerinden. Samimi ve doğal tavırları ile bir çok insanın beğenisini alan bu tombik abla, hem Tv’de hem de sosyal medyada hayran sayısını arttırmaya devam ediyor.

Bu bol samimiyetli ve doğal tavırlara sahip insanı, yemekle uğraşmak istemeyen, üşenen, binlerce insanı şevklendirdiği çok açık ve bu durum  artık herkesçe kabul ediliyor. Kolay ve hızlı tarifler noktasında tüm meslektaşlarının önüne geçme başarısı ise takdire şayan Refika’nın. İzleyenlerini hiç sıkmadan verdiği tarifler çok pratik gerçekten.

Dikkat ederseniz, Refika Birgül’den bahsederken adını ve soyadını birlikte kullanmıyoruz. “Refika” deyip bitiriyoruz. Bunda Refika’nın samimi hallerinin ve bize yakınlığının rolü çok büyük..

Refika, 19 Mayıs 1980’de İstanbul doğumlu. Annesi Kıbrıslı, babası Nevşehir’li. Doktor bir ailenin çocuğu olarak doğmuş.  Tahsilinin ilk zamanları Hamdullah Suphi Tanrıöver İlköğretim Okulu, Robert Koleji’nde geçti. Refika lise yıllarında siyah beyaz fotoğrafçılığa uğraşmış. Matematik ve fiziği birleştirerek bir dans projesi hazırlamış. Refika sonra psikolojiye merak salmış lisans eğitimini Koç Üniversitesi Psikoloji Bölümü’nde tamamlamış. Sonra bir rüzgar esmiş ve kendini Londra’da bulmuş, London Business School’da liderlik eğitimi almış. Yalnız burada Refika’nın kendini arayışlarına dikkat çekmek istiyorum. İnsanın ne olmak istediğine karar vermesi, bir çok deneyim ve hatadan sonra meydana çıkıyor. Fakat bu konuda toplumun %80 i Refika kadar şanslı ve cesur değil. Çünkü bu arayışlar hem ciddi bir maddi imkan ve zaman gerektiriyor. Yani herkesin yapabileceği bir iş değil.

Neyse.. Sonra Refika Üniversiteye devam ederken Yavuz Turgul’a ait olan Medina Turgul reklam ajansında çalışmaya başlıyor. Reklamcılıktan keyif alınca Birgül, okulu bırakmaya karar veriyor. Sonra bundan da vazgeçip VoIP ( voice over internet protocol) alanında kendi işini kurmaya yöneliyor. Refika, gelen her rüzgara kendini bırakmaya devam ederken kendini İstanbul Bağımsız Filmler Festivali ve İstanbul Kültür Sanat Vakfı’nın (IKSV) organizasyon bölümünde görev almış halde buluyor. Rüzgarlar dinmiyor Refika’nın hayatında, Daha sonra bir özel Hastane bünyesinde üst düzey yönetici ve genel müdür olarak çalışıyor..

Mutfağa tam olarak girişi ise, Londra’ya akrabalarını görmek için gittiğinde damak zevki daha bir gelişmesiyle başlıyor. Farklı yemekler arayan Birgül, yemeklerde farklı denklemler ve sentezlemeler aramaya başlıyor. Bir yemek kitabı çıkarıyor. Ardından kendine bir yemek atölyesi kuruyor. Ve o günden sonra Refika, ödül üstüne ödül, ünvan üstüne ünvan toplamaya başlıyor. Böyle bir kariyerin geldiği nokta da, Refika’nın hayatının kalan bölümünde şef olarak kalacağına kimse ihtimal veremez bence:) Refika daha 38 yaşında. Allah ömür verir de bir bu kadar daha yaşarsa, eminim daha bir çok rüzgara kendini fütursuzca bırakacaktır. İnsan bu, başardıkça kendini daha zor hedeflere ve sancılara bırakmaya yeltenmekten geri duramayan tek canlı.

Refikayı severek izliyoruz. İzlemeye devam edeceğiz. ( Bu arada Refika’nın mozaik pasta tarifini denedik muhteşem oldu. Tavsiyemdir..)

 

 

Mevzuya Fransız değiliz elhamdülillâh..

Nasıl gururlanmayalım siz söyleyin. Doğrunun arkasında dim dik durmak, onurlu ve hakkaniyetli bir millet olduğumuzu her platformda alnı açık bir şekilde, bize iftira atan devletlerin yüzüne yüzüne bağırmak bizi her zaman mutlu ediyor. Geçmişimizi tertemiz yazmayı başaran tüm atalarıma, dedelerime, bugün bize utanılacak hiç bir şey bırakmadıkları için ne kadar teşekkür etsem az.

Bilmem fark etiniz mi? Artık Devletin temsili noktasında kimseden çekinmeyen ve korkmayan bir duruşumuz var.

Dün,  Bakan Çavuşoğlu’nun  gerekli ayarı verdiği Sonia Krimi’nin arkasında ki 2. vekil salondan çıkmadan kameraya dönerek;

”You can not insult a country like this” demiş.

Türkçesine gelince, bu cümle ‘Bir ülkeyi bu şekilde aşağılayamazsınız’, anlamına geliyor. Yani çok bozulmuş hanımefendiler!

Ya hu dünyada ki mazlum yerlilerin kanını döken vampir Avrupa ülkekelerinin başında yer alan siz Fransızlar, Ruanda’da, Cezayir’de, Afrika, Benin, Burkani Faso, Gabon, Gine, Kamerun, Moritanya, Nijer, Senegal, Tunus’u fiziksel olarak aşağılamamışmıydınız?

Afrika’nın Çad’ın da ise kana doymayarak 400 alimi hunharca katletmemişmiydiniz?

Geçmişi bu kadar kirli bir milletin, kalkıp bizi soykırımla itham etmesi ne büyük terbiyesizliktir. Kendi yedikleri bokun aynısını bizim de yediğimizi iddia etmek akla ziyan bir davranıştır.

Yani bunlara göre afrika halkının canının kıymeti yok. Sadece Ermeniler insan!

Tüm pisliklerinizi hasır altı ederek kapatamayacağınızı bildiğiniz halde, neden halâ medeniyetten, demokrasiden, insan haklarından bahsediyorsunuz anlamam ki hiç!

Ki çok şükür bizler artık, bizi doğrudan ilgilendiren hiç bir mevzuya fransız değiliz millet olarak. Konuşmaya ve saçmalamaya devam ettikçe ağzınızın payını alacaksınız..

Gelmiş bulundum, Edip Cansever

Ben mişim -neymiş- su sesiymiş
Oymuş -cam kırıkları gibi gövdemi yakan-
Yanağında sardunya kokusuyla yazdan
Kimmiş o gelen ya giden kimmiş
Bir yabancı mı, yoksa bir ermiş
Değilmiş, bir çağrı bile yokmuş uzaktan.

Güneş mi batarmış bir özel ismi bitirir gibi
Yanmış bir ağacın yaprakları mıymış kımıldayan
Ne kalmış bir önceden ya da bir sonradan
Kim koparmış dalından bu yabani incirleri
Ya kimmiş kıyıya çeken hayalet gemileri
Ne yazılmış nereye bu garip kargaşadan.

Yıldızlar, büyülü ülke adımı unutturan
Bir kaya, bir ot, bir akarsu
Hangi yaz şarkıcılarının ürpertili korosu
Ki bütün ölüleri sığa çıkaran
Ve kenti bir ölüm derinliğine salan
Yani bir gül solarken bir gülün açma korkusu.

Şiirler yazdım, kitaplar okudum
Elimde bir bardak aldım, onu yeniden oydum
Derinlerde kaldım böyle bir zaman
Kim bulmuş ki yerini, kim ne anlamış sanki mutluluktan
Ey yağmur sonraları, loş bahçeler, akşam sefaları
Söyleşin benimle biraz bir kere gelmiş bulundum.

Sütten çıkmış tek ak kaşık, Ruh’tur..

Oynaklık ve pislik İnsanın ruhunda barınmaz. Ruh, yalnız güzele ve doğruya meyleder. Oynaklık ve pislik insanın nefsinde ve ben kavramının içinde yaşar. Ve nefis de her insanda, insanı insan eden yaşamsal bir gerekliliktir. Gel gör ki bu nefis’e tanınan özgürlük dsiplinel sınırlama içine alınmazsa, hem sahibine hem de çevresine zarar getirmeye başlar. Kendine zarar verdiğini tasavvur edemeyen insan, başkasına verdiği zararı nasıl idrak edebilir? Nefse zulmeden nefsine esir olur. Bu esaret de sonu..

İçinde Türk yaşamayan Türk köyü FAYMONVİLLE!

Belçika’da kendilerini asırlardır “Türk” olarak tanımlayan Faymonville köyündekilerin düzenlediği gelenekselleşen karnaval renkli görüntülere sahne oldu.

“Türk Köyü” olarak bilinen Faymonville, karnaval etkinlikleri çerçevesinde kırmızı beyaza büründü. Çevre köylerdekilerin de katıldığı karnavalda, Türk bayraklı bando takımının arkasında kortej oluşturdu.
Kendilerine “Türk” denilmesinin, kiliseye vergi ödemeyi reddetmeleriyle ilgili olduğunu belirten köylüler, karnaval kapsamında çeşitli kostümler giyerek eğlendi.

Köyün futbol takımı RFC Turkania (Genç Türkler Birliği), amatör ligde ay-yıldızlı armasıyla mücadele ediyor.

Faymonville’deki tek otel ise Le Vieux (Eski Sultan) adını taşıyor.

Belçika’nın Almanya sınırına yakın Arden Dağları bölgesinde, yaklaşık bin kişinin yaşadığı Faymonville köyünün merkezindeki kütüphane olarak kullanılan binanın girişindeki mermer üzerine oyulmuş ay-yıldız, binanın içindeyse ise camlara işlenmiş Türk bayrağı motifleri dikkati çekiyor.

Türklerin yaşamadığı Faymonville köyüne “Türk köyü” denilmesiyle ilgili, bazıları 8’inci yüzyıla dayanan çeşitli rivayetler bulunuyor. Köylülerin Haçlı seferlerine katılmayı reddettikleri iddia edilirken, en yaygın rivayete göre, 16’ncı ve 17’nci yüzyılda Osmanlı’ya karşı Kilise’nin koyduğu vergileri ödemeyen Faymonville köylüleri, Müslümanlarla ittifak yaptıkları gerekçesiyle “Türk” olarak adlandırıldı.
( Haber Euronews’den )

Pek güzel hareketler bunlar..

 

 

Valla sevin sevmeyin, Yılmaz Erdoğan komedi anlamında bu ülkeye ciddi damga vuran isimlerin başında geliyor. Komediyi daha geniş alana yaymada ki gayreti, diğer tüm demirbaş komedyenlerin de üstünde şüphesiz…

Yılmaz Erdoğan’ın Mükremin abi karakteriyle başladığı şöhret serüveni, daha sonra ki yıllarda gişesi bol bir çok filmle ve en son olarakta “Çok Güzel Hareketler Bunlar” efsanesi ile devam etti ve ediyor.

ÇGHB’a burada ayrı bir parantez açacağım elbet. Çünkü bu tarz, Türkiye’de ilk denenen ve Tv üzerinden kitleye ulaşan ilk komedi tiyatrosu. ( Aslında Mahşer-i Cümbüş’de var ama içerik olarak daha doğaçlama olması onu ayrı bir kategoriye koyuyor. Ve tabi raiting olarakta )

Çok güzel hareketler bunların ilki kesinlikle bir efsane oldu Türkiye’de o yıllarda. (2008- 2011) Sonra ekipte herkes bireysel kariyer planlarını yaptı. Yılmaz Erdoğan evlendi vs.. Ve ÇGHB sona erdi. ÇGHB 1’de yer alan hemen herkes, çeşitli medya alanlarında, ama en çok da oyunculukta iyi yapımlarda oynadılar. Kadronun neredeyse tamamı herkesin tanıdığı ve sevdiği isimler haline geldi. Fakat Eser, Oğuzhan, İbrahim,Ersin,Murat,Şahin ve Büşra isimleri  1 tık daha öne çıktılar.

Bu öne çıkan isimler dışında kalan diğer oyuncuların hepsi çok başarılıydı bence. Fakat ne yazık ki bu sivrilenlerin gölgesinde biraz gölgelendiler ister istemez..

Ve 2011 de biten ÇGHB, bu sene ÇGHB 2 ile aramıza geri döndü. Tabi 2 başlamadan 1-2 ay önce medya ve seyirciler 2 nin 1 kadar başarılı olmayacağına dair yorumlar yaptılar. Çok da erken yapılan yorumlardı bunlar. Tabi bu arada ülkenin ÇGHB den sonra koltuğu devralan Güldür Güldür’ün popüleritesi’nin de bu yorumlara katkı yaptığını söylemek mümkün.

ÇGHB 2 yi hemen hemen her hafta, az da olsa izleyebildim. Ve şuan da vardığım sonuç, 2 ‘nin 1’in tahtını sallandırabileceği yönünde. Çünkü daha 3 bölüm seyirci karşısına çıkan yapım, skeç kalitesi, oyuncu çeşitliliği, yazılan oyunların konu kalitesi gibi bir kaç detayda kendini kanıtlamış durumda. Biraz zaman geçince onlar da aynı 1 de severek izlediğimiz karakterler gibi içimizde yer edecek..

Şimdi ÇGHB’ı 1 ve 2 olarak madde madde analiz edelim.

– ÇGHB 2’nin 22 kişilik oyuncu kadrosu ciddi bir ön hazırlık yapmış. Bu hâl 1’in ilk başladığı zamanki hallerine göre başlangıç adına daha üstte.

– ÇGHB 1’de joker, Ersin Korkut’tu. 2 de ise Hamza Yazıcı olacak kesinlikle.. ( Hatta oldu diyebiliriz de )

– ÇGHB 1 de, oyun yazarlığında Eser ve Oğuzhan ön plana çıkıyordu. 2 de öne çıkacak isimler ise bence yaş ve tecrübe olarak daha olgun olanlar arasından gelecek.

– ÇGHB 1’de skeçler’in kalitesi ve komikliğinden çok yerleşmiş tiplemeler beğeni görüyordu.( Hıyarlı baba, havuç ana gibi ) ÇGHB 2 de ise bu durum 1 de ki kadar yoğun olmayacak diye düşünüyorum. Çünkü hem daha çok erken, hem de oyuncuların hemen hepsi her rolün zorluğunu kaldırabilecek beceride..

– ÇGHB 1’de kadın oyuncu popülerliğinde bir Büşra çok akılda bir temsilci olarak duruyordu karşımızda. Fakat 2 de kadın oyuncu popülerliğini sağlayacak en az 2-3 oyuncu şimdiden rengini belli etti.

– Biz seyirciler için ÇGHB bir saatimizi ayırıp izleyeceğimiz bir programdan ibaret. Halbu ki, Yılmaz Erdoğan için bu kadro, bir emek ordusu demek. Uzun bir hazırlık döneminden sonra ortaya çıkan bu kadroyu 1’in kalite seviyesinin altında kalmasına izin vereceğine hiç ihtimal vermiyorum.

– ÇGHB 2 de benim gözümde 1 tık öne çıkan isimlerse şunlar :

Ve benim 1 numaralı favorim Safa Sarı.. Taklit yeteneği, sempatik yüz hatları, az tombulluğu, Ve kendinden büyük diğer bir çok abi ve ablasından daha kendine hakim sahnede. Safa da aynı Hilmi Deler gibi ÇGHB 2 nin dümeninde olacaktır.

Hilmi Deler. Ben bu çocuğun tarzını Oğuzhan’a benzettim. Bunda simasının da etkisi var tabi. Fakat Hilmi’nin sahnede kendine güvenmesi ve zeki bir adam olduğunu her skeçte hissettirmesi sebebiyle de Oğuzhan’ı çağrıştırıyor bende. İleri ki dönemlerde onun skeç yazma becerisinin diğerlerinin önüne geçme ihtimali yüksek. Ekibin demirbaşlarından biri olacaktır diyorum.

 

Atakan Çelik. Oyunculuğu çok rahat. Her role adapte olacak kadar yetenekli. Ki zaten yakışıklı bir adam olmasıda artısı hayranları için..

 

Evliya Aykan. Hakkari’li diye Yılmaz Erdoğan’ın hemşosu ayağına ekibe girdiği söyleniyor. Ama Evliya bunu bir tanıtım biyografisinde yalanlamış. Zaten torpil’e ihtiyaç duyacak bir oyuncu da değil. Yüz hatları bir çok role cuk oturacak kadar iyi. Ama muhtemelen en iyi yine doğu insanı tiplemelerinde marifetini gösterecektir.

Hamza Yazıcı. Şuana kadar ÇGHB 2 nin en popüler ve en sempatik bulunan oyuncusu. Yetenekli küçük bir adam. Elbette ki fiziksel orantısı öne çıkaracak her daim. Fakat bence Yılmaz Erdoğan onun oyunculuğunun gelişimini muazzam oranda yükseltecek. Hamza’nın fiziksel avantajı, bir ömür yetecek popülerliği sağlamaya yetmeyecektir çünkü..

 

 

Gürhan Altundaşar. Yine mimik ve jestlerle ön plana çıkan oyunculardan. Rolünü çok doğal oynaması bence en önemli artısı. Komedyen bir karakter bence..

Begüm Çağla Taşkın. Bursa’lı olmasından dolayı ayrıca mutlu olduğum bir oyuncu. Geçen yaz oynadığı bir sakız markası reklamından hatırlarsınız.. Şive ve ağız yapmada öne çıkar kesinlikle..

Ezgi Yürekoğlu. Düzgün ve akışkan konuşması, role kendini tam olarak vermesi ve ekrana yakışması ile öne çıkan isimlerden oldu. Aslında Ezgi bana göre tam bir katakter oyuncusu kalitesinde. Bugün Rainting’i yüksek dizilerde başrol yardımcı rollerini rahatlıkla oynar.

Milli mücadele rotasına 100 bin fidan dikilecekmiş..

MEB ve Tarım ve Orman Bakanlığının iş birliğiyle  yürütülecek çalışma ile 6 ilde öğrenciler, “Milli Mücadele’nin 100. yılında 100 bin fidan” hatıra ormanları oluşturacakmış..

Ortaöğretim Genel Müdürlüğü ile Orman Genel Müdürlüğünün koordinesinde projeye ilişkin bir protokol imzalanmış..

MEB Ortaöğretim Genel Müdürü Cevdet Vural, 19 Mayıs 1919 tarihinin 100. yılı vesilesiyle tüm yurt genelinde kutlamalar düzenlenmesine ilişkin Cumhurbaşkanlığı genelgesi yayımlandığını anımsatmış.

Bu çerçevede, Bakanlık olarak eğitim kurumları nezdinde birtakım planlamalar yaptıklarını bildiren Vural, “Ortaöğretim Genel Müdürlüğüne bağlı resmi okul pansiyonlarında barınan öğrencilerin katılımıyla Milli Mücadele’nin 100. yılı dolayısıyla bu mücadelede temel rol oynayan İstanbul, Samsun, Amasya, Sivas, Erzurum ve Ankara illerinde Mustafa Kemal Atatürk’e minnet ve şükranların bir ifadesi olarak bir dizi etkinlik düzenlenecek.” demiş

100 bininci fidan 19 Mayıs’ta dikilecekmiş..

Fidanların Orman Genel Müdürlüğünce temin edileceğini ifade eden Vural, çalışmaların hemen başlatılacağını ve 19 Mayıs’ta ise 100 bininci fidanın dikileceğini belirtmiş.

Fazlaya olan meyiller..

Bizi mutlu eden nedir? Bir ihtiyacı gidermek midir mutluluk?  Bitmeyen ihtiyaçlar bizi sürekli mutlu olma mecburiyetine sürüklüyor olabilir mi?

Az’a kanaat etmeyi unutalı çok uzun zaman oldu. Toplum artık bedavaya, bir alana bir bedavaya, ikinci ürüne %50 indirime öylesine bağlandık ve öylesine esir edildik ki kurtulmamız mümkün değil gibi görünüyor.

Bir kase çorbayı doymak için bir ekmekle yemeyi adet edinip çorbanın tadını alamayan milletimiz için her türlü promosyon ve indirim birer velinimet hükmünde kabul görülür ne yazık ki..

İhtiyaçla, lüks’ün fuzuliliğinin birbirine karıştığı son çeyrek asırda, bir insanın belinin doğrulması da bir o kadar zor.

Fazla’ya olan meyillere mesafe koyma zamanının geleceği günlere ulaştırsın bizi yaradan.. Az’ın bereketini paylaşarak arttırmayı nasip etsin..

 

Güvenmek aldanmaktır. Abdurrahim Karakoç

Güvenmek aldanmaktır.. ölçü-tartı izafî
Mert-namert, güzel-çirkin, eksi-artı izafî
Çoğunun cebindeki kimlik kartı izafî
Kim kimdir? Kim kim değil?
Anlamak ve bilmek zor
Oynanan komediye gül diyorlar, gülmek zor.
Figüran heykeller var kül tablası boyunda
Beş yüz göbek atarlar dakikalık oyunda
İşlenen her günaha kurt da ortak, koyun da…
Kalmışım ara yerde, tozdayım, dumandayım
Kirli bir mekândayım, iğrenç bir zamandayım.

-Abdurrahim Karakoç

Et tu, brüte? yoksa Sende mi Leyla?

Hayatta yola gönüllü çıktıklarımız ve yine aynı yola çıkmak zorunda kaldıklarımız..

Yola gönüllü çıktıklarımıza, hayatımızda biriktirdirdiğimiz tüm güveni boca etmekten mi, yoksa yola gönüllü çıkmanın verdiği huzura teslimiyetimizden midir bilmem, “sende mi brütüs” cümlesinin hayâl kırıklıklarında, boğulup gidiyoruz.

Aslında “sende mi Brütüs” kırılganlığı, bizim hayatımızın bir döneminde aldığımız bir karne gibi. Bir kırığın üzüntüsüyle diğer tüm derslerden geçmemize sevinemeyişimizlerimiz..

Bize hayal kırıklığı yaşatan dersin adıysa “sırtımızdan vurulmak” Arkamızı dayadığımız insan ya da insanların, günün birinde bizi bir hançerle öldürebileceğini ihtimal dahilinde görmemek, bizim hayatta ki en büyük aptallıklarımızın Top 10 listesinde, her zaman zirvede tek kalmasına yarıyordu.

Ömrünüz boyunca kaç adama : “Sende mi Brütüs?”  ya da kaç kadına : “Sende mi Leyla? ” dediğinizin sayısına bir bakın bakalım. Sinsice ve en boş olduğunuz an da sizi bıçaklayan ve oyunun dışına atan kişiler, genel olarak sizin hemcinslerinizden çıkar. Karşı cinsten gelecek tehlikeler bir şekilde belli eder kendini. Ama insan kendi cinsine daha bir yaslanır. Aynı genetiğin kodlarına güvenmek, yine aynı genetiğin dayattığı bir bağlanmadan kaynaklanır.

Sende mi? sorusu, sorulduğu kişiye aslında kocaman bir farkıdanlığı anlatmaktır. En son darbeyi vurana, kendisinden öncekilere benzemiş olmasına atıfta bulunan bir yakınmadır, bir yas tutmadır inceden. Herkesleşen bir özel’e sahip olmanın pişmanlığıdır.

İşte bu yüzden çoğu insanda, Brüstüsden ve Leyla’dan bir parça yaşar. Bu parça, kötü huylu bir hücre gibi tüm vücudu zamanla sarabilir. Hatta bu herkesliğin içinde siz de varsınızdır. Bir gün biri gelip yüzünüze “sende mi Brütüs” derse, bilin ki o hançeri o kişinin sırtına daha bir dakika önce sokan sizden başkası değildir. Allah bizi başkasına Brütüs ne de Leyla olmaktanda, başkalarına “sende mi Brütüs/ Leyla” demekten de muhafaza buyursun..

 

Anadilim, Abdullah Tukay

Ey ana dilim, ey güzel dil, anamın, babamın dili!
Senin sayendedir, dünyada öğrendiğim her şey
Bu dil ile evvelâ, annem ninni söylemiş,
Sonraları, geceler boyu ninem masal anlatmış.
Ey anadilimi Her zaman yardımınla senin,
Küçüklükten beri hissederim sevincimi, kederimi.
Ey anadilim! Seninleydi ettiğim ilk duam:
Affet demiştim, beni, annemi ve babamı Tanrı’m.