fesleğenler sinekleri kovamıyor artık
“Dikkatsizlik ederek düşürüp kırdığın sevdiğin kişinin izlerini taşıyan; senin için değerli bir nesneyi, parçalarını tek tek toplayıp, dikkatle saatlerce uğraşarak özel olarak aldığın bir zamkla yapıştırıp onardığında, ortaya, orası burası eksik-gedik, yamru-yumru bir şey çıkar- ama eskisinden de daha değerlidir artık; çünkü, şimdi, senin izlerini de taşıyordur.”
“Evet mükemmel değilim ve kırılganım, bazen de korkuyorum; ama bu aynı zamanda cesur olabildiğim, sevgiyi ve aidiyeti hak ettiğim gerçeğini değiştirmez.”
Brene Brown
kaç gecenin çölüdür bu ayrılık
kaç şiirin dölüdür üstüme
örttüğün bu ince sessizlik
kalbim alış artık, kır kendini
kendi duvarında, sesini
kendi duvarına haykır.
tesadüfen birbirine rastlamış
başka başka aşklarsınız siz artık
geceyle gündüz gibi birbirine
ayrılmış. O ki rüzgar, bir zaman
senin çölünde kumlar uçurmuş,
o ki gece ve esmer, görmüyor
sahrayı, sesi içinde karışmış.
her ayrılıkta kendine saplanan bir hançer
kendi sabrını deneyen taş,
kendi uykusuzluğunda yatak oldun.
kül koy şimdi yanına korunun
seni kavuran onu da yakmasın.
aşkla besle kendini, gül yetiştir,
sardunya çoğalt.
ki, sen aşktan ve ayrılıktan
başka ne anlıyorsun
₺Vay hâline de şu alın yazan merakın ki, bir kez bir çatlak bulup bilincin hücresinden dışarı çıkarak aşağı bakabilen ve şimdi anlayan ki insan, merhametsizlik, ayartılmışlık, doyamazlık, öldürücülük içindeyken, belirsizliğin gelişigüzelliği içindedir.”
“Asıl bilgelik, gerçekliği ne zaman kendi isteklerimize göre şekillendirebileceğimizi, değiştirilemeyecek olanı ise ne zaman sükunetle kabulleneceğimizi bilmektir.”
“Al bu elmayı Nezahat, sende bu ad oldukça istersen sıfır numara kel, istersen at kuyruklu olurum. İnce bıyıklı, tek dişi altın olurum. Meftun olurum, meczup olurum. Uzaklara bakarım çıtımı çıkarmam. Nasıl söyleyeceğimi bilmem, susarım. Susmak üzerine konuşmak gerekse, beni çağırırlar, oturur susarım. Dolmabahçe Saat Kulesi’yle, Çırağan Sarayı ile konuşurum. Duvarlara yazılar yazarım gizli gizli:”Albayım beni Nezahat ile evlendir’. Sülüs yazarım, kûfi yazarım, Latin yazarım. Gotik yazamam. Yağ satarım, bal satarım, ustami öldürür ben satarım. Yemeden içmeden kesilir, alık olurum. Adımı sorsan duymaz olurum. Kötü olurum, iyi olmam Nezahat. Ya bu adı değiştir ya da al bu elmayı. Bende sevdiklerince terk edilme endişesi, kafayı yemeye meyyal haller var. Al bu elmayı Nezahat. Yüzünde göz izi var.”
“Başkalarının yanlışlarına pek fazla gülmek, bir pısırıklık işaretidir. Yüce insanlar için en iyi işlerden biri, başkalarını alaydan korumak tve kurtarmak ve kendilerini sadece Catand en yetenekliler ile kıyaslamaktır
Birbirinden ayrı olduklarına hiç inanmadım. Leonardo da Vinci muhteşem bir sanatçı ve muhteşem bir bilim adamıydı. Michelangelo taş ocaklarında taşın nasıl yon tulacağına dair muazzam bilgiye sahipti. Tanıdığım en iyi bilgisayar mühendislerinin hepsi müzisyendir. Bazıları diğerlerinden daha iyidir, ama hepsinin hayatında sanat önemli bir yer tutar. Bu alanların herhangi birinde uz manlaşmış kişilerin kendilerini dallanıp budaklanan bir ağacın tek bir dalı olarak gördüklerini hiç sanmıyorum. Bence hiç de öyle değil. İnsanlar bu öğeleri sıklıkla bir araya getiriyor. Polaroid’den Dr. Land, “Polaroid’in, sanatla bilimin kesiştiği yerde durmasını istiyorum” de mişti ve ben bunu hiç unutmadım. Bence bu mümkün ve bunu birçok insanın denediğini düşünüyorum.
Time, 10 Ekim 1999
“İnsanın gözünü kör eden sevgiden dem vuran o basmakalıp söze karşılık asıl kör edicinin sevgisizlik olduğuna her geçen gün daha çok inanıyorum.”
Biliyor musun az az yaşıyorsun içimde
Oysaki seninle güzel olmak var
Örneğin rakı içiyoruz, içimize bir karanfil düşüyor gibi
Bir ağaç işliyor tıkır tıkır yanımızda
Midemdi aklımdı şu kadarcık kalıyor.
Sen karanfile eğilimlisin, alıp sana veriyorum işte
Sen de bir başkasına veriyorsun daha güzel
O başkası yok mu bir yanındakine veriyor
Derken karanfil elden ele.
Görüyorsun ya bir sevdayı büyütüyoruz seninle
Sana değiniyorum, sana ısınıyorum, bu o değil
Bak nasıl, beyaza keser gibisine yedi renk
Birleşiyoruz sessizce.
Hepimizin içinde, hayatımızın sadece özel bir döneminde edinebileceğimiz özel bir şey vardır. küçük bir alev gibi…Sadece özenli, talihli bir azınlık o alevi önemser, besler, yollarını aydınlatacak bir fener gibi tutar. Fakat o alev bir kez söndü mü, bir daha hiç yanmaz.
~Haruki Murakami, Sputnik Sevgilim
“Aşktan öğrendiğim tek şey vurabilmek oldu silahını benden önce çekeni.”
Rainer Maria Rilke’nin dilinden;
“Kalbinde çözülmeden kalan her şey için sabırlı ol ve soruların kendisini sevmeye çalış; kilitli odalar veya yabancı lisanlarda yazılmış kitaplar gibi.
Cevapları şimdi arama. Şu anda cevaplar sana verilemez; çünkü sen henüz onlarla başa çıkamazsın, onları yaşayamazsın.
Mesele, her şeyi yaşamaktır. Şu anda bu soruyu yaşaman gerek.
Böylelikle, belki daha ileride, farkına bile varmadan, günün birinde kendini cevabı yaşarken bulacaksın.”
“Mutsuzluğun nedenlerinin listesini yapsak elbette çok daha uzun olurdu. Hoşlanmadığımız ve korktuğumuz şeyler her an yanı başımızda bizi beklerken, aradığımız ve tutkuyla istediğimiz şeyleri hem zor elde ederiz, hem de hemen kaçar elimizden. Üstelik onlara sahip olduğumuzda o kadar mükemmel olmadıklarını fark ederiz.”
Sonsuzluk Kervanı, peşinizde ben,
Üç ayakla seken topal köpeğim!
Bastığınız yeri taş taş öpeyim.
Bir kırıntı yeter kereminizden!
Sonsuzluk Kervanı, peşinizde ben…
Gidiyor, gidiyor, nurdan heykeller…
Ufuk, önlerinde bayrak kulesi.
Bu gidenler, Altın Kol Silsilesi;
Ölçüden, hanekten daha güzeller.
Gidiyor, gidiyor, nurdan heykeller…
Sonsuzluk Kervanı, istemem azat!
Köleniz olmakmış gerçek hürriyet.
Ölmezi bulmaksa biricik niyet;
Bastığınız yerde ebedi hasat.
Sonsuzluk Kervanı, istemem azat.
Kimi der ki kadın
Uzun kış gecelerinde yatmak içindir.
Kimi der ki kadın
Yeşil bir harman yerinde
Dokuz zilli köçek gibi oynatmak içindir.
Kimi der ki ayalimdir,
Boynumda taşıdığım vebalimdir.
Kimi der ki hamur yoğuran.
Kimi der ki çocuk doğuran.
Ne o, ne bu, ne döşek, ne köçek, ne ayal, ne vebal.
O benim kollarım, bacaklarım, başımdır.
Yavrum, annem, karım, kızkardeşim,
Hayat arkadaşımdır.
NAZIM HİKMET RAN
Öfkeli misin? Öfken kendini nerede güçsüz hissettiğini söylüyor. Kaygılı mısın? Hayatında bir şeylerin dengede olmadığını söylüyor. Bıkkın mısın? Bir konuya gereğinden fazla zaman ayırdığını söylüyor. Korkuyor musun? Neyi önemsediğini söylüyor. Duygular duygu değil habercilerdir ve gerçekten neye ihtiyacın olduğunu söylemeye çalışırlar. Eğer onların aslında ne demeye çalıştığını anlarsan, hayatta gerçekten ilerlersin.
Brianna Wiest
Ders alınmıştı aşk konusunda,
On bin kitabın yardımıyla,
Çok az değişebilen jestlerin deneyimiyle öğrenilmişti.
Açılmıştı aşkın sırları
Ama ilk kez burada
Lavlar aktığında aşağı
Ve soluğu yaladığında bizi dağın eteklerinde,
Sonunda tükenen krater
Anahtarını verdiğinde.
Bu kapalı bedenlerin
Girdik ilence uğramış odalara
Ve karanlığı parmak uçlarımızla aydınlattık.
Ingeborg Bachmann
“Bütün yalnızlar gibi özgür ve bütün özgürler gibi yalnız…”
“Tüm göklerin en güzel yıldızlarından ikisi, Yalvarıyorlar onun gözlerine isleri olduğundan:
Biz dönünceye dek siz parıldayın diye. Gökleri gökte olsaydı, yıldızlar da onun yüzünde;
Utandırdı yıldızları yanaklarının parlaklığı. Gün işığının kandili utandırdığı gibi tıpkı.”
(Romeo ve Juliet William Shakespeare)