Binlerce Senden Hangisi?

Bir insanın hayatı boyunca ortalama 80.000 insanla karşılaştığı söylenir. Ancak bu devasa sayının içinde kimlerin hayatında kahraman, kimlerinde kötü karakter, kimlerinde ise yalnızca bir zamanlar tanınan, sıradan bir isimden ibaretsin? Peki üstlendiğin roller ve statüler bu algıyı nasıl şekillendiriyor? İnsanlar seni sadece bu kimliklerin üzerinden mi tanımlıyor?

Bu soruların belki yüzlerce farklı cevabı var.

Ancak bir gerçek var ki, ​bu hayatın tuhaf tarafı, kendini onların gözleriyle asla göremeyecek olman. Carl Jung’un dediği gibi, başkalarında gördüğün her şey aslında kendi algının bir yansımasıdır. Bizler de onlar için yalnızca kendi zihinlerinde yarattıkları imgelerden ibaretiz.

​Yokluğunun nasıl hissedildiğini veya yıllar sonra seninle ilgili hangi cümlenin kurulacağını hiçbir zaman bilemezsin. Senin için sıradan olan bir an, başkasının hayatında derin izler bırakmış olabilir.

​Ancak bütün bu hikayelerin toplamı sen değilsin; çünkü herkes senin sadece bir parçanla karşılaştı. Carl Rogers’ın dile getirdiği gibi; kişi kendisini olduğu gibi kabul ettiği an, ancak o zaman değişmeye başlayabilir.

​Galiba kendin olmak, herkese aynı insan olmaya çalışmayı bırakmak. Nietzsche ne diyordu bu konuda ;  Asıl mesele kendi hayatımızın mimarı olup kendi özgünlüğümüzü inşa etmektir.

Peki bu inşaaya başladın mı? Yoksa başlamaya daha ciddi bir gereksinim duyacağın günleri mi bekliyorsun?

Bir Millet, İki Devlet”in Ötesi: Azerbaycan Rotasını Nereye Çeviriyor?

Çocukluğumdan beri bildiğim o “bir devlet, iki millet” mottosuyla büyüdüm. Azerbaycanlı kardeşlerimize duyduğumuz o derin sevgiyi kimse sorgulayamazdı, ama son yıllarda yaşananlar beni gerçekten düşündürüyor ve açıkçası biraz da şaşırtıyor. Azerbaycan ekonomik olarak geliştikçe sanki rotalarını tamamen Avrupa’ya kaydırdı. Mesela Birleşmiş Milletler’de Netanyahu’nun konuşmasını dinleyenlerin arasında Azerbaycan temsilcilerinin olması, o samimi dostluk mesajlarını benim için artık anlamsız kılmaya başladı.

​Azerbaycan’ı halklar arasında sevmemizin sebebi, şarkılarının ve müziğinin kalbimizde bulduğu o derin yankıydı. Birçok müzik eseri halklar arasındaki kaynaşmanın sebebiydi, ama halkları bunun dışında bir araya getiren başka bir özellik yoktu; Devletler açısından en büyük bağ ise Türk ve Müslümanlık bizim mottomuzdu, ana ilkemizdi.

​İşin enteresan yanı, dünyanın dört bir yanından Hristiyan, Katolik, farklı din ve mezheplerden insanlar bile, söz konusu insan hakları olduğunda Gazze zulmüne karşı bir araya gelirken, yüzlerce yıldır Müslüman olan bir ülkenin kendi inancına aykırı, ayrımcı tavır sergilemesi kabul edilemez. Mesela son aldıkları kararla okullarda tesettürü, kılık kıyafet kanununa aykırı diye yasakladılar. Bu gerçekten çok saçma ve anlamsız bir davranış. Şimdi bu ayrımcı davranışla kendi Türk ve Müslüman kimliğini yitirdiği gibi gibi bir hisse kapılıyorum dersem yanlış olmaz. İnşallah böyle bir şey olmaz da, ben yanılıyorum derim!