Şöyle bir etrafa bakıyorum da, bazen “Neden böyle oldu?” diye soruyoruz ya hani… Cevabı çok uzağımızda değil aslında. Osman Nuri Topbaş’ın pek manidar dediği gibi: “İnsan muhabbet duyduğu kişinin kaderinden pay alır”.

​Ne de güzel özetlemiş işin özünü. Hani hep derler ya “Bana arkadaşını söyle, kim olduğunu söyleyeyim” diye; bu iş biraz onun da ötesinde. Arkadaş dediğin geçici, ama muhabbet dediğin kalbî bir tapu.

​Kime gıpta ediyorsun? Kimin hayatına imreniyorsun? Gönlünü hangi ekranın, hangi figüranın önüne seriyorsun? İşte bütün mesele bu.

​Hani biz çok akıllıyız ya, bayılıyoruz popüler olanları, daldan dala konanları alkışlamaya. Sonra da hayatımız niye bir romandan fırlamış gibi dramlarla dolu, oturup şaşırıyoruz. Şaşırmayalım azizim. Sevdiğin adamın, hayran olduğun zihniyetin kaderi rüzgar gibi esip gelip senin de kapını çalıyor çünkü. Adam lüksün, şatafatın peşinde koşarken sen ekran başında kalbini bırakıyorsan, o hikayenin sonundaki manevi fırtınadan payını almamak gibi bir lüksün kalmıyor.

​Bizim inancımızda sevgi öyle bedava bir duygu değil. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) ne demiş: “Kişi sevdiği ile beraberdir.” Ah, ne şahane bir müjde! Ama bir o kadar da ironik bir uyarı. Sen kalkıp kalbini hakikate sırtını dönmüş, dünyayı put edinmiş insanlara kaptır, sonra da “Ya ben niye manevi olarak bu kadar kurudum, huzuru niye bulamıyorum?” diye hayıflan. E, gülü seven dikenine katlanır misali; sevdiğin adamın kaderindeki o manevi çölleşme de bir şekilde senin de hissene düşüyor işte.

​Hani derler ya, “Benim kalbim temiz, kimseye kötülüğüm yok” diye. Kalp temiz olmasına temiz de, kapısı kime açık? Gönül hanına kimleri misafir ediyorsun? Bir bak bakalım içeriye.

​Kısacası; gönlünü kime verdiğine dikkat edeceksin bu hayatta. Yoksa ömrün, başkasının yazdığı yanlış bir senaryonun figüranlığıyla geçer de ruhun duymaz.

​Sen en iyisi mi, kalbinin pusulasını biraz hakikate, biraz ehline çevir. Bakarsın onların niyetinden, onların duasından sana da güzel bir kader payı düşer.