Modern dünyanın gürültüsünde ruhumuzun kalabalıklaştığını, ama aslında derin bir yalnızlığa sürüklendiğimizi fark ediyorum. Zamanla olgunlaştıkça, etrafımızdaki o bitmek bilmeyen sosyal beklentilere, yüzeysel ilişkilere ve kalıplara mesafe koymaya başlıyoruz.
Bu, Gabor Maté’nin dediği gibi, otantik benliğimize ulaşmak için ödenmesi gereken kaçınılmaz bir büyüme sancısı. Eski kabuklarımızdan sıyrılırken yaşanan o boşluk, aslında ruhsal bir sadeleşme alanı.
Tam bu noktada inanç, hayatımın en sarsılmaz pusulası haline geliyor. İnanç, beni geçici heveslerden, ruhumu yoran kalabalıklardan ve zaman öldüren boş uğraşlardan çekip alıyor. Yaradan’a yöneldiğimde, hakikati arama yolculuğumda insanlara ve eşyaya duyulan bağımlılık kendiliğinden azalıyor. Artık yalnızlık bir kimsesizlik değil, Yaradan’la baş başa kalmanın, kendi iç sesini duymanın ve arınmanın huzurlu limanı. Eksiğim çok ama fazlalıklardan kurtuldukça, özüme biraz daha yaklaşıyorum.
En yakınlarımın “Sana ne oldu, eskiden böyle değildin” şaşkınlıklarına, içtenlikle “Evet, haklısınız” diyorum.
Eskiden herkes gibiydim; popüler olanın, sosyal trendlerin peşinde, aynı akıntıda sürüklenen bir ekiptik.
Asıl mesele şu ki; ben bir şeylerin farkına varıp kabuklarımdan sıyrılırken, sizlerin aynı noktada kalmış olması. Yani benim yalnızlığım bir kopuş değil, bir uyanış; aynı dili konuşamadığımız o eski gerçekliğimden bir adım öteye geçişim.
Bu derin kavrayış, kaçınılmaz olarak “Beynin mi yıkandı?”, “Bir cemaate mi girdin?” gibi önyargılı soruları da beraberinde getiriyor. İnsanlar, kendi içlerindeki o hakikat boşluğuyla yüzleşmekten kaçındıkları için, sizin bu arayışınızı bir sapma veya kriz olarak yaftalamaya meyillidir.
Oysa bu durumun bir yaşı veya zamanı yok; ruhun uyandığı an, hakikatin çağrısına cevap verilen andır. Allah, içindeki boşluğu fark edip arayışa girene her yaşta dokunur ve onu kendine doğru çeker.
Umarım uyanışım hakkıyla devam eder ve dünyanın boş, gereksiz, lüzumsuz gürültüsünden uzaklaşmış olurum duasıyla.
izolasyon, manevi uyanış, inanç, gabormate, yalnızlık, hakikat, sadeleşme, aidiyet, farkındalık, dua.
Modern dünyanın gürültüsünde ruhumuzun kalabalıklaştığını, ama aslında derin bir yalnızlığa sürüklendiğimizi fark ediyorum. Zamanla olgunlaştıkça, etrafımızdaki o bitmek bilmeyen sosyal beklentilere, yüzeysel ilişkilere ve kalıplara mesafe koymaya başlıyoruz.
Bu, Gabor Maté’nin dediği gibi, otantik benliğimize ulaşmak için ödenmesi gereken kaçınılmaz bir büyüme sancısı. Eski kabuklarımızdan sıyrılırken yaşanan o boşluk, aslında ruhsal bir sadeleşme alanı.
Tam bu noktada inanç, hayatımın en sarsılmaz pusulası haline geliyor. İnanç, beni geçici heveslerden, ruhumu yoran kalabalıklardan ve zaman öldüren boş uğraşlardan çekip alıyor. Yaradan’a yöneldiğimde, hakikati arama yolculuğumda insanlara ve eşyaya duyulan bağımlılık kendiliğinden azalıyor. Artık yalnızlık bir kimsesizlik değil, Yaradan’la baş başa kalmanın, kendi iç sesini duymanın ve arınmanın huzurlu limanı. Eksiğim çok ama fazlalıklardan kurtuldukça, özüme biraz daha yaklaşıyorum.
En yakınlarımın “Sana ne oldu, eskiden böyle değildin” şaşkınlıklarına, içtenlikle “Evet, haklısınız” diyorum.
Eskiden herkes gibiydim; popüler olanın, sosyal trendlerin peşinde, aynı akıntıda sürüklenen bir ekiptik.
Asıl mesele şu ki; ben bir şeylerin farkına varıp kabuklarımdan sıyrılırken, sizlerin aynı noktada kalmış olması. Yani benim yalnızlığım bir kopuş değil, bir uyanış; aynı dili konuşamadığımız o eski gerçekliğimden bir adım öteye geçişim.
Bu derin kavrayış, kaçınılmaz olarak “Beynin mi yıkandı?”, “Bir cemaate mi girdin?” gibi önyargılı soruları da beraberinde getiriyor. İnsanlar, kendi içlerindeki o hakikat boşluğuyla yüzleşmekten kaçındıkları için, sizin bu arayışınızı bir sapma veya kriz olarak yaftalamaya meyillidir.
Oysa bu durumun bir yaşı veya zamanı yok; ruhun uyandığı an, hakikatin çağrısına cevap verilen andır. Allah, içindeki boşluğu fark edip arayışa girene her yaşta dokunur ve onu kendine doğru çeker.
Umarım uyanışım hakkıyla devam eder ve dünyanın boş, gereksiz, lüzumsuz gürültüsünden uzaklaşmış olurum duasıyla.

