Dokuz yaşında, babasının etkisiyle sarı lacivert renklere boyanmış dünyamda, Rıdvanların, Oğuzların ve Aykutların dönemini yaşıyordum. Gerçi her erkek çocugu babasının metazorisi ile takım tutmaz mı? Neyse..

Kalede devleşen Tony Schumacher kahramanımdı. O zamanlar tek kanalın, TRT’nin ve MacGyver dizisinin heyecanından Red Kit ve He-Man’in maceralarına daldığım çocukluk dünyamda, mahalledeki hafriyatçının iş yeri bahçesine kurduğu 51 ekran tüplü televizyon her şeyi değiştirdi.

​Galatasarayda tek bildiğim futbolcu Tanju idi; o da yaptığımız tek kale maçta, rakip çocuk forvet, her gol attığında “Tanju, Tanju!” diye bağırdığı için aklımda kalmıştı.

​Fakat o gün, Şampiyon Kulüpler Kupası yolundaki o tarihi Monaco karşılaşmasında, Cevad Prekazi’nin 30 metreden attığı o imkansız golü canlı izleyince, her şey bambaşka bir hal aldı. Kimsenin gol olmaz dediği bir yerden, topu yerden belki 30 cm yükseklikte, ip gibi dümdüz kalecinin soluna gönderdiğinde, içimdeki o sarı lacivert dünya bir anda sarı kırmızıya döndü. O günden sonra, benim için tek bir renk vardı, sadece sarı kırmızı renkler ve tek bir sevda vardı, o da Galatasaray’dı.

Bugün diyorum ki ; ​İyi ki o gün Galatasaraylı olmuşum ve iyi ki beni Prekazi Galatasaraylı yapmış!

​Cevad Prekazi o gün ve o golden sonra efsane oldu. O dönemin meşhur futbolcuları İlyas Tüfekçi, Tanju, Semih, Stumph,Cüneyt, Falco Götz ve kalede Simoviç’lerin ve Uğur Tütüneker’in olduğu bir Galatasaray vardı. Yıllar sonra Cevad Prekazi Galatasaray’da futbolu bıraktıktan sonra bile kulüpteki efsane ismi hiç eskimedi. Cevap, röportajlarında hep hayatında iki takımı olduğunu, “Benim için biri Partizan, biri Galatasaray” söylerdi. Özellikle son 20 yılda da çok sık ziyaret ederdi kulubü.

​Efsanemiz, huzur içinde uyu. Müslüman olarak vefat ettiğini umut ediyor, seni daima minnetle anıyorum.