Bu dünyanın ne kadar boş olduğunu anlatan Kur’an’daki Hadîd Suresi’nin 20. ayetiyle başlayalım:
“Dünya hayatı ancak bir oyundan, bir eğlenceden, bir süs ve gösterişten, aranızda bir övünmeden, mal ve evlatta çokluk yarışından ibarettir…”
Hadîd Suresi’nin bu derin uyarısı, hayatın geçici cazibesini ve oyalayıcı yönlerini gözler önüne seriyor. Eskiden kabileler mallarıyla yarışırken, bugün bu yarış metrekareleri büyüyen evlerde, son model araçlarda ve sosyal medyadaki beğeni sayaçlarında yaşanıyor. Varlığımızı, başkalarının onayına bağlamış durumdayız.
Oysa ayet, bu geçiciliği muazzam bir benzetmeyle yüzümüze çarpar: Tıpkı toprağa düşen yağmurun yeşerttiği, çiftçiyi sevindiren ama bir süre sonra sararıp çer çöp olan o bitki gibi… Gençliğimiz, hırslarımız, “ulaşılmaz” sandığımız hedefler… Hepsi zamanın elinde eriyip gidiyor. En büyük yanılgımız da bu; geçici olanı kalıcı, oyuncağı gerçek sanmak.
Peki, dilimize pelesenk olan “aman boş ver, üç günlük dünya” sözünün altını nasıl dolduruyoruz? Çoğu zaman bu cümle, sorumluluklardan kaçmanın ya da hırsları meşrulaştırmanın maskesi haline geliyor. Kendimizi kandırıp kandırmadığımızı anlamanın yolu, “değmez” dediğimiz durumlar karşısındaki tutumumuz. Eğer bir yandan dünyanın geçici olduğunu söyleyip, diğer yandan hırsla tüketmeye devam ediyorsak, samimiyetimizi sorgulamamız gerekir. Yani bir çeşit kendini kandırma.
Bu sorgulamayı derinleştirmek için, alışkanlık haline getirdiğimiz o “boş ver” cümlelerini bir durdurup, hayatımızın merkezine neyi koyduğumuza baksak mı? Her akşam başımızı yastığa koyduğumuzda, “Bugün peşinden koştuğum ne, yarına benimle gelecek mi?” sorusunu sorabilmek, hayatın gerçek doğasını hatırlatacak tefekkür alanları yaratmak şarttır.
Son olarak, ölüm fikrini de bir korku kaynağı olarak değil, hayatı anlamlı ve ciddiye alınır kılacak bir pusula olarak görmek, bizi o sahte “boş ver” rehavetinden uyandırabilir. Günün sonunda baki kalan, kimin neye sahip olduğu değil, kalbimizde taşıdığımız niyet ve geride bıraktığımız huzurdur. Belki de biraz yavaşlayıp, asıl kalıcı olanı hatırlamanın vakti gelmiştir.

