Hayatın bir döneminde, sıradan bir insan kendisine biçilen o tanıdık hikayenin içinde sıkışıp kaldığını hissedebilir. Her şey o kadar monoton ve ezbere akıyordur ki, bir gün durup kendine sorar: Ben bu masalın neresindeyim?

​O noktada, başkalarını mutlu etmek için kendini yıprattığını, hak ettiği değeri göremediğini fark eder. Artık yorulmuştur ve o hikayeden firar etmesi gerekir.

​Kaçmak kolay değildir; alışkanlıkları kırmak, bilinmezliğe adım atmak cesaret ister. Ama kendi gerçeğini bulma arzusu ağır basar.

​Firar sonrasında derin bir huzura ulaşır. Şimdi geriye dönüp baktığında, o zorlukların ona bundan sonra ne istediğini gösteren birer pusula olduğunu görür. Bu tecrübelerle donanmış olarak, kendi değerleriyle uyumlu seçimler yaparak çok daha mutlu olacağına inanır.

​Üstelik, yeni başlayacağı hikayede kendine biçeceği rol de burada önemli. Eğer eski değersiz, silik olan rolünü yeni hikayede kesinlikle kabul etmezse neden mutlu olmasın?