Sizi var ettiğim bu yoklukta, adımı ‘yalnızlık’ koydum. Üstelik hiç korkmadım o sessiz hiçlikten. Artık adınız, benim adımdan çok uzak, sözsüz bir cümleler topluluğu; telaffuz edilmeyen bir hatıra, duyulmayan bir fısıltı.”