Dışarıdan baksanıza, resmen bir enerji topu! Her sabah işe gidip pırıl pırıl gülümsüyorum, sosyal çevremde aranıyorum, kahkahalarım havada uçuşuyor. Hani “hayatını yaşıyor” dedikleri cinsten. 😎

​Gel gör ki, o gülümseme şaheserimin arkasındaki durum bambaşka. Psikolojinin literatüründe buna “Gülümseyen Depresyon” diyorlar. Yani anlayacağınız, bu gülümsemenin altında devasa bir boşluk var ve ben bu boşluğa baka baka profesyonel bir yalnızlık yaşıyorum. 😔

​Bu durumdaki insanlar genellikle dışarıya karşı “güçlü” ve “mutlu” imajını çizen, sorumluluklarını mükemmel yerine getiren profesyonel maskelilerdir. Ama inceden ipuçları da yok değil:

👉 Eskiden sevdikleri hobilerden sessizce vazgeçerler.

👉 Uyku düzenlerinde minik ama anlamlı değişimler olur.

👉 Ve en önemlisi, o derin dalgınlık anlarında gözlerindeki ışık bir anlığına söner. ✨

​Kendilerini fark etmeleri, işte o yalnız kaldıklarında hissettikleri boşluğu kucaklamalarıyla başlar. Ve profesyonel destek, bu sessiz döngüyü kırmak için atılabilecek en cesur adımdır. 🤝

​Peki, sizin çevrenizde böyle sürekli “mükemmel” ve “mutlu” gördüğünüz insanlar var mı? Acaba bu insanlardan en az biri bu gülümseyen depresyona sahip olabilir mi?

​Depresyon her zaman somurtmaz. Arada gülümser de. 😉