Bilgelik su gibi olmaktır. Suyun yönü her daim aktığı taraftadır; bilgenin tek tarafı ise hak ve hakikattir. Bilgelik iki türlüdür ve her iki türü de evlâdır. İlk bilge tüm birikimini tecrübesinden ve çileli hayatından alır. Şaşırdığı tek şey, hakikati buldum sanan insanların büyüklenerek gezmeleridir. Bu sebeple hakikati anlatacağı insanlar arar, fakat çok az ferasetli insan bulur.

​Diğer bilge ise beynen ve kalben hakikati acı çekmeden bulandır. Allah böyle bilgelere ilmi doğuştan hediye eder. Bu bilge hakikat için insan aramaz; Allah, hakikati arayanların yolunu bu bilgeye düşürür. Onu bulan, akıl almaz bir akıl sahibi olur. Bir insan çok acı çekerek bilge olur ama bu bilgelik en çok kendisinin yükünü hafifletir. Kendisine bilgelik verilen ise mum misali erir durur; acıyı hiç hissetmez ve ışığını bu dünyadan göçene kadar yitirmez. Hatta öldükten sonra da ismini dünyaya duyurur.