Otobüs durakları, insanoğlunun günlük rutin içindeki küçük sabır taşlarıdır; aynı zamanda vaktin akışına direnen sessiz iskeleler ve yabancıların kaderlerinin birkaç dakikalığına kesiştiği geçici adacıklardır.

​Bu beton sığınaklar, şehir hayatının koşturmacasında durup soluklanmayı zorunlu kılan, herkesin kendi iç dünyasına çekildiği ama aynı zamanda ortak bir beklentide birleştiği birer terbiye sahası gibidir. Bazen bir hatayı bekler gibi, bazen de bir mucizenin gelmesini umar gibi dikiliriz orada; durak, hayatın hızından kopup, kendi zamanımızı yeniden keşfettiğimiz o küçük zaman boşluklarıdır

Görüntülenme: 8
Kırk Evin Kedisi

​Modern dünya bizi sürekli hızlanmaya ve tüketmeye zorlarken, biz kelimelerin ve sessizliğin gücüne sığınıyoruz. "Edebi Şeyler" arasında insanın özünü ararken, "Popüler Kültür" köşesinde çağın cilalarını ve yapay gündemlerini ince bir ironiyle tiye alıyoruz. "Serbesti" alanında ise yönümüzü tamamen günlük hayata çeviriyor; haber bültenlerinin yarattığı paniklerden magazin paradokslarına, dilden sinemaya kadar hayatın içindeki izafi meselelere kendi penceremizden bakıyor, hatta bazen o pencereden arada kibarca sövüyoruz. Ne modern çağa tamamen sırtımızı dönüyoruz ne de onun sunduğu her şeyi çok ciddiye alıyoruz; sadece bir kedinin merakıyla dünyayı izliyor ve sorguluyoruz. Çünkü biliyoruz ki, klişelere ve hayatın gürültüsüne karşı en güçlü kalkan biraz derinlik, bolca ironi ve özgür düşüncedir.
​Ve son olarak biz artık biz değiliz. "Biz" dilinden anlamayan yığınlarız. Dünya dediğimiz yer ise, içi tüm değerlerden arındırılan ve uzayda kendi halinde boşa dönen bir küre. Ve ne yazık ki artık fesleğenler sivrisinekleri kovamıyor...

​-Tevfik Sadi-

Tavsiye Edilen Yazılar

Senin Enerjin Değerli: GAST ile Kendi Alanını Savun
Ortalık, küskünlerin dışarıda kaldığı bir similasyondur
Her Şeyi Anlamak Zorunda Değiliz: Anlam Arayışına Bir Mola
Simbiyozdan Parazitizme: İlişkilerde Güç Dengesi ve Özdeğer Meselesi