Kışın çevremdeki ağaçlara bakarım. Çoğu yapraklarının tamamını dökmüş ve çırılçıplak kalmıştır. Bazı ağaçlar ise hiç yaprak dökmez; yaz-kış neredeyse aynıdır. Güzellik kıyaslamasına girdiğimde, elbette çam ağaçları daha hoş gelir gözüme. Fakat o meydanda çırılçıplak duran ağaçlardan biri incirdir, diğeri dut; daha ileride duran ise kirazdır. Estetiğe bakınca çam ama lezzetini düşündüğümde meyve ağaçları favorimdir.

​İşte insan da aynı böyledir. Bazı insanlar zor zamanlardan geçerken tüm gücünü yitirir; sönüktür ve sevimsiz bir insana dönüşür. Bazı insanlar ise hep aynıdır; nötr ve stabildir. Ne “iyi” ne “kötü” sıfatını tam oturtamazsınız üstlerine. Zor zamanlardan geçen insan, ağır şartlarda olgunlaşır ve yeni gelecek mevsimde en verimli haline ulaşır; tıpkı bir meyve ağacı gibi. Stabil insan ise sadece vardır. Ancak ne kendini yeniler ne de başkalarına dokunacak bir fayda biriktirir.