Geçenlerde Instagram’da gezinirken bir psikoloğun hesabına denk geldim ve paylaştığı önerileri okuyunca “İşte bu, hayatımın özeti!” dedim. Meğer biz klavye kahramanları, kavgaları yazılı olarak çözmeye çalışarak resmen bilime meydan okuyormuşuz.
Gelin görün ki, yüz yüze konuşma cesaretinden yoksun olan biz fani tayfa, işin kolayına kaçıp anında klavyeye sarılıyoruz. Neden mi? Çünkü kalp kırmanın parmak kontrolüyle yapılanı makbuldür!
Mesajı Tekrar Okuma Seansları
Hele ki kavga ederken, o karşı tarafın döktürdüğü zehir zemberek cümleleri dönüp dönüp tekrar okumuyor muyuz? Okuyoruz. Beynimiz de sağ olsun, sanki o ağır sözleri her okuduğumuzda ilk kez duyuyormuş gibi tepki veriyor. Kavga bitti sanıyorsunuz ama nafile, mesaj geçmişinde kavgayı arşivden çıkarıp çıkarıp izleyen bir bünye haline geliyorsunuz.
%7’lik İletişim Faciası
Bilim insanları diyor ki, “Anlaşma becerisinin %55’i vücut dili, %38’i ses tonu ve sadece %7’si kelimelerdir.” Biz ne yapıyoruz? Yüz yüze gelip iki çift laf edip ses tonumuzla, mimiklerimizle meramımızı anlatmak yerine, koca konuyu sadece %7’lik kelime kapasitesiyle çözmeye çalışıyoruz. Sonuç mu? Tabii ki “Neden öyle dedin, ben onu mu kastettim” çıkmazı!
Ayna Nöronların İsyanı
Hani şu sevdiğimiz insana bakarken devreye giren “ayna nöronlar” var ya, mesajlaşırken tatile çıkıyorlar. Resmen kepenk kapatıyorlar! Ee, ayna nöronlar devre dışı kalınca, karşımızdakini anlamak, şefkat göstermek falan hak getire! Sonra bir bakmışsınız, klavye başında aslan kesilip asla kast etmediğiniz şeyler söylemiş ve ortalığı savaş alanına çevirmişsiniz.
Sonuç: Klavyeyi Bırak, Gözlerinle Konuş!
Demem o ki, yüz yüze konuşma becerisini kaybetmiş biz mesajlaşma müptelaları, kolaya kaçmayı bırakmalıyız. Bir dahaki sefere o öfke kabardığında parmaklarınızı ekranın üzerinden çekin ve yüz yüze gelmeyi bekleyin. Bırakın o anlık öfke patlamaları (amygdala kavgası) yerine, göz göze gelip gerçekten önemli konuları konuştuğunuz beyinsel tartışmalar yapalım. Klavyeniz değil, kalbiniz ve ses tonunuz konuşsun!
